Opowieści makabryczne

"Opowieści makabryczne" to spektakularnie ilustrowana komiksowa adaptacja jednego z najbardziej lubianych horrorów lat 80. Dzięki połączeniu talentu Stephena Kinga do tworzenia klasycznych i makabrycznych opowieści oraz zdumiewającego i niezrównanego talentu Berniego Wrightsona i jego żony Michelle, "Opowieści makabryczne" to rozkosz dla czytelniczych gustów, nie tylko dlatego, że doskonale sprawdza się jako towarzysz kultowego filmu w reżyserii Romero. Jeśli nie dla samych ilustracji Wrightsona, książkę warto mieć ze względu na oldschoolowy klimat klasycznych (i skazanych na zagładę) komiksów z lat 50. Pięć krótkich, ale pięknie przedstawionych historii z dużą dozą groteski i przemocy doskonale sprawdza się w roli lektury w formacie komiksowym.

Tutaj Wrightsonowie osiągają równą jakość i styl na każdej kartce. Każda strona jest tak samo wyjątkowa jak poprzednia, z wysokim poziomem szczegółów, kolorów i kształtów.Prawdopodobnie tym, co najlepiej sprawdza się w "Opowieściach makabrycznych", jest to połączenie klasyki z tym, co w tamtych czasach uważano za nowoczesne podejście do gatunku komiksu, a pod wieloma względami, choć mamy do czynienia z publikacją z lat 80. ubiegłego wieku, za każdą z historii kryje się kilka elementów, które można by uznać za nieodpowiednie dla współczesnych czytelników. Niekoniecznie ze względu na wyraźną treść niektórych morderstw przedstawionych w historiach takich jak "Dzień ojca" czy "Skrzynia", ale w niektórych historiach pojawiają się wątki nieco "politycznie niepoprawne". Nie będę ich zbytnio opisywał, ale mam wrażenie, że te opowiadania nie doczekałyby się publikacji w dzisiejszych czasach.

Jeśli chodzi o jakość opowiadań, to są one bardzo w stylu Kinga, tak samo jak w filmie, chociaż film daje nam możliwość podziwiania niesamowitych efektów specjalnych i charakteryzacji, a także wspaniałych występów kilku bardzo znanych nazwisk, ale jak już wspomniałem, sztuka rekompensuje brak środków audiowizualnych, sprawiając, że czujemy się, jakbyśmy czytali komiks z dawnych lat. Nawet dialogi między postaciami są tak niezgrabne i wymyślne, tak że wiesz na pewno ludzie nie mówią w ten sposób, ale to właśnie część tego, co sprawia, że jest to hołd dla tych starych tytułów, który doskonale łączy się z przemocą, gore i przerażającymi obrazami stworzonymi przez Wrightsona.

"Opowieści makabryczne" są komiksem idealnym na wieczorną lekturę i świetnym tytułem towarzyszącym filmowi, nawet jeśli nie wnosi zbyt wiele do jego treści, to lektura wzbudza większe uznanie dla filmu George'a A. Romero, dzięki temu, jak dobrze odtworzona jest jego estetyka za pomocą ilustracji Wrightsona, nawet jeśli historie wydają się przestarzałe i zestarzałe, to jednak są to elementy, które sprawiły, że działają jako swego rodzaju kapsuła czasu do lat 1950-1980. Świetna lektura i wspaniała kolekcja dla każdego fana komiksu i horroru.

Nie będę ukrywać, że "Koszmarne opowieści" zawsze były jednym z moich ulubionych filmów. Choć nie dostał zbyt wielu nagród i ogólnego uznania, dla mnie z pewnością to przezabawne dzieło, które sprawiało, że od śmiechu bolał mnie brzuch. Na szczęście poznałem ten film w młodym wieku - w wieku, w którym większość rodziców chroni swoje dzieci przed filmami o "dorosłej tematyce", ale w którym moja mama pozwalała mi oglądać prawie wszystko, ponieważ wiedziała, że jestem wystarczająco dojrzały i nie będę miał emocjonalnych urazów po takich filmach. Wyrosłem na tym filmie, ciesząc się wszystkimi powiązaniami z komiksami, przerażającą muzyką, niesamowitymi efektami. Kiedy wreszcie dowiedziałem się, że Stephen King wraz z Berniem Wrightsonem stworzyli komiks pt. "Opowieści makabryczne" od razu wiedziałem, że muszę go zdobyć. Tym łatwiej mi to przyszło, jako że na skupszopie znalazłem ją w stanie jak nowy za jedyne piętnaście złotych.

To, co najbardziej cenię w "Opowieściach makabrycznych", to ilustracje Wrightsona. Każda historia, którą tak bardzo pokochałem na ekranie dzięki tym ilustracjom ożywają. W wielu przypadkach sceny wyglądają tak, jakby były wyrenderowane z filmu, a w innych dodają opowieściom nowej głębi. Kingowi udało się również uchwycić klimat starych komiksów. Narrator rzuca kiepskie kalambury i zwraca się do bohaterów w niezręczny sposób, który jest jednocześnie zabawny, tandetny, a czasem nawet przerażający. Dialogi są często nieco sztywne i niewiarygodne, ale jestem pewien, że jest to całkowicie zamierzone. Nie jest to dzieło wielkiej literatury, jak można by zaklasyfikować wiele z książek Kinga, np. "Bastion" czy "Zielona mila". "Opowieści makabryczne" to po prostu dobra zabawa. Choć nadal uważam, że w tym przypadku wolę film (prawdopodobnie dlatego, że był pierwszym medium, za pośrednictwem którego zetknąłem się z tymi historiami, a także dlatego, że zawiera kilka bardzo zabawnych występów i fantastyczną muzykę), to doceniam tę komiks jako hołd złożony tej formie rozrywki, która została wyparta przez gry wideo, telewizję, internet. Jeśli kochasz komiksy, pokochasz "Opowieści makabryczne". :)

"Opowieści makabryczne" to spektakularnie ilustrowana komiksowa adaptacja jednego z najbardziej lubianych horrorów lat 80. Dzięki połączeniu talentu Stephena Kinga do tworzenia klasycznych i makabrycznych opowieści oraz zdumiewającego i niezrównanego talentu Berniego Wrightsona i jego żony Michelle, "Opowieści makabryczne" to rozkosz dla czytelniczych gustów, nie tylko dlatego, że doskonale sprawdza się jako towarzysz kultowego filmu w reżyserii Romero. Jeśli nie dla samych ilustracji Wrightsona, książkę warto mieć ze względu na oldschoolowy klimat klasycznych (i skazanych na zagładę) komiksów z lat 50. Pięć krótkich, ale pięknie przedstawionych historii z dużą dozą groteski i przemocy doskonale sprawdza się w roli lektury w formacie komiksowym.

Tutaj Wrightsonowie osiągają równą jakość i styl na każdej kartce. Każda strona jest tak samo wyjątkowa jak poprzednia, z wysokim poziomem szczegółów, kolorów i kształtów.Prawdopodobnie tym, co najlepiej sprawdza się w "Opowieściach makabrycznych", jest to połączenie klasyki z tym, co w tamtych czasach uważano za nowoczesne podejście do gatunku komiksu, a pod wieloma względami, choć mamy do czynienia z publikacją z lat 80. ubiegłego wieku, za każdą z historii kryje się kilka elementów, które można by uznać za nieodpowiednie dla współczesnych czytelników. Niekoniecznie ze względu na wyraźną treść niektórych morderstw przedstawionych w historiach takich jak "Dzień ojca" czy "Skrzynia", ale w niektórych historiach pojawiają się wątki nieco "politycznie niepoprawne". Nie będę ich zbytnio opisywał, ale mam wrażenie, że te opowiadania nie doczekałyby się publikacji w dzisiejszych czasach.

Jeśli chodzi o jakość opowiadań, to są one bardzo w stylu Kinga, tak samo jak w filmie, chociaż film daje nam możliwość podziwiania niesamowitych efektów specjalnych i charakteryzacji, a także wspaniałych występów kilku bardzo znanych nazwisk, ale jak już wspomniałem, sztuka rekompensuje brak środków audiowizualnych, sprawiając, że czujemy się, jakbyśmy czytali komiks z dawnych lat. Nawet dialogi między postaciami są tak niezgrabne i wymyślne, tak że wiesz na pewno ludzie nie mówią w ten sposób, ale to właśnie część tego, co sprawia, że jest to hołd dla tych starych tytułów, który doskonale łączy się z przemocą, gore i przerażającymi obrazami stworzonymi przez Wrightsona.

"Opowieści makabryczne" są komiksem idealnym na wieczorną lekturę i świetnym tytułem towarzyszącym filmowi, nawet jeśli nie wnosi zbyt wiele do jego treści, to lektura wzbudza większe uznanie dla filmu George'a A. Romero, dzięki temu, jak dobrze odtworzona jest jego estetyka za pomocą ilustracji Wrightsona, nawet jeśli historie wydają się przestarzałe i zestarzałe, to jednak są to elementy, które sprawiły, że działają jako swego rodzaju kapsuła czasu do lat 1950-1980. Świetna lektura i wspaniała kolekcja dla każdego fana komiksu i horroru.

Nie będę ukrywać, że "Koszmarne opowieści" zawsze były jednym z moich ulubionych filmów. Choć nie dostał zbyt wielu nagród i ogólnego uznania, dla mnie z pewnością to przezabawne dzieło, które sprawiało, że od śmiechu bolał mnie brzuch. Na szczęście poznałem ten film w młodym wieku - w wieku, w którym większość rodziców chroni swoje dzieci przed filmami o "dorosłej tematyce", ale w którym moja mama pozwalała mi oglądać prawie wszystko, ponieważ wiedziała, że jestem wystarczająco dojrzały i nie będę miał emocjonalnych urazów po takich filmach. Wyrosłem na tym filmie, ciesząc się wszystkimi powiązaniami z komiksami, przerażającą muzyką, niesamowitymi efektami. Kiedy wreszcie dowiedziałem się, że Stephen King wraz z Berniem Wrightsonem stworzyli komiks pt. "Opowieści makabryczne" od razu wiedziałem, że muszę go zdobyć. Tym łatwiej mi to przyszło, jako że na skupszopie znalazłem ją w stanie jak nowy za jedyne piętnaście złotych.

To, co najbardziej cenię w "Opowieściach makabrycznych", to ilustracje Wrightsona. Każda historia, którą tak bardzo pokochałem na ekranie dzięki tym ilustracjom ożywają. W wielu przypadkach sceny wyglądają tak, jakby były wyrenderowane z filmu, a w innych dodają opowieściom nowej głębi. Kingowi udało się również uchwycić klimat starych komiksów. Narrator rzuca kiepskie kalambury i zwraca się do bohaterów w niezręczny sposób, który jest jednocześnie zabawny, tandetny, a czasem nawet przerażający. Dialogi są często nieco sztywne i niewiarygodne, ale jestem pewien, że jest to całkowicie zamierzone. Nie jest to dzieło wielkiej literatury, jak można by zaklasyfikować wiele z książek Kinga, np. "Bastion" czy "Zielona mila". "Opowieści makabryczne" to po prostu dobra zabawa. Choć nadal uważam, że w tym przypadku wolę film (prawdopodobnie dlatego, że był pierwszym medium, za pośrednictwem którego zetknąłem się z tymi historiami, a także dlatego, że zawiera kilka bardzo zabawnych występów i fantastyczną muzykę), to doceniam tę komiks jako hołd złożony tej formie rozrywki, która została wyparta przez gry wideo, telewizję, internet. Jeśli kochasz komiksy, pokochasz "Opowieści makabryczne". :)