Stan książek
Nasze książki są dokładnie sprawdzone i jasno określamy stan każdej z nich.
Nowa
Książka nowa.
Używany - jak nowa
Niezauważalne lub prawie niezauważalne ślady używania. Książkę ciężko odróżnić od nowej pozycji.
Używany - dobry
Normalne ślady używania wynikające z kartkowania podczas czytania, brak większych uszkodzeń lub zagięć.
Używany - widoczne ślady użytkowania
zagięte rogi, przyniszczona okładka, książka posiada wszystkie strony.
Odruchy oralne u noworodków i niemowląt
Masz tę lub inne książki?
Sprzedaj je u nas
Wczesna interwencja neurologopedyczna skupia się na wprowadzaniu działań mających na celu wspieranie noworodków i niemowląt w rozwijaniu umiejętności prawidłowego pobierania pokarmu. Ssanie, jako kluczowy element tej zdolności, zależy od dojrzałości ośrodkowego układu nerwowego, sprawności ruchowej struktur oralnych oraz sekwencyjnej realizacji odruchów charakterystycznych dla noworodków. Coraz większa liczba przypadków zaburzeń jedzenia u noworodków sugeruje potrzebę opracowania systematycznego podejścia do diagnozy tych zaburzeń oraz sposobów na modyfikację nieprawidłowych reakcji oralnych noworodków.Praca ta miała na celu pokazanie istnienia stałych mechanizmów kompensacyjnych, bazujących na odruchowych reakcjach oralnych w kontekście zaburzeń przyjmowania pokarmu, a także analizę wyników oddziaływań mioterapeutycznych. Wymagało to wcześniejszej identyfikacji i opisania najczęstszych zaburzeń reakcji oralnych w badanej grupie, opracowania precyzyjnych metod ich badania oraz ustalenia zależności między zaburzeniami odruchów oralnych a problemami z karmieniem.Cele stymulacji mioterapeutycznej, w kontekście badań autorki, obejmują: wspieranie dziecka w zdobyciu i utrwaleniu odpowiednio skoordynowanego procesu fizjologicznego pobierania pokarmu oraz budowanie prawidłowej pozycji spoczynkowej układu oralnego poprzez odpowiednią stymulację. Ocena efektów tej stymulacji ujawniła znaczną poprawę w realizacji funkcji pokarmowych dzięki regulacji stymulowanych sekwencyjnie odruchów oraz poprawie warunków ruchowych, na przykład w przypadkach ankyloglossii lub zaburzonego napięcia mięśniowego. W rezultacie zaobserwowano znaczący postęp w przyjmowaniu pokarmu, szczególnie u dzieci bez poważnych obciążeń rozwojowych oraz u dzieci z zespołem Downa. Znaczące skutki obejmowały między innymi powrót do karmienia piersią, zrezygnowanie z karmienia za pomocą sondy lub butelki, redukcję aspiracji pokarmu czy połykania powietrza podczas karmienia, lepszy przyrost masy ciała oraz zmniejszenie bólu podczas karmienia piersią.
Wybierz stan zużycia:
WIĘCEJ O SKALI
Wczesna interwencja neurologopedyczna skupia się na wprowadzaniu działań mających na celu wspieranie noworodków i niemowląt w rozwijaniu umiejętności prawidłowego pobierania pokarmu. Ssanie, jako kluczowy element tej zdolności, zależy od dojrzałości ośrodkowego układu nerwowego, sprawności ruchowej struktur oralnych oraz sekwencyjnej realizacji odruchów charakterystycznych dla noworodków. Coraz większa liczba przypadków zaburzeń jedzenia u noworodków sugeruje potrzebę opracowania systematycznego podejścia do diagnozy tych zaburzeń oraz sposobów na modyfikację nieprawidłowych reakcji oralnych noworodków.Praca ta miała na celu pokazanie istnienia stałych mechanizmów kompensacyjnych, bazujących na odruchowych reakcjach oralnych w kontekście zaburzeń przyjmowania pokarmu, a także analizę wyników oddziaływań mioterapeutycznych. Wymagało to wcześniejszej identyfikacji i opisania najczęstszych zaburzeń reakcji oralnych w badanej grupie, opracowania precyzyjnych metod ich badania oraz ustalenia zależności między zaburzeniami odruchów oralnych a problemami z karmieniem.Cele stymulacji mioterapeutycznej, w kontekście badań autorki, obejmują: wspieranie dziecka w zdobyciu i utrwaleniu odpowiednio skoordynowanego procesu fizjologicznego pobierania pokarmu oraz budowanie prawidłowej pozycji spoczynkowej układu oralnego poprzez odpowiednią stymulację. Ocena efektów tej stymulacji ujawniła znaczną poprawę w realizacji funkcji pokarmowych dzięki regulacji stymulowanych sekwencyjnie odruchów oraz poprawie warunków ruchowych, na przykład w przypadkach ankyloglossii lub zaburzonego napięcia mięśniowego. W rezultacie zaobserwowano znaczący postęp w przyjmowaniu pokarmu, szczególnie u dzieci bez poważnych obciążeń rozwojowych oraz u dzieci z zespołem Downa. Znaczące skutki obejmowały między innymi powrót do karmienia piersią, zrezygnowanie z karmienia za pomocą sondy lub butelki, redukcję aspiracji pokarmu czy połykania powietrza podczas karmienia, lepszy przyrost masy ciała oraz zmniejszenie bólu podczas karmienia piersią.
