Kostnica

To moje pierwsze spotkanie z dziełami Mastertona. W zasadzie kupiłem „Kostnicę” wyłącznie dlatego, że znalazłem ją na głównej stronie skupszopu za śmieszną cenę i pomyślałem, że może warto spróbować. Słyszałem bardzo różne opinie o Mastertonie, ale przede wszystkim, że jego książki są co najmniej „unikalne” i pokręcone. Tak jest rzeczywiście z „Kostnicą”. Horrory nie są typowym gatunkiem, po który sięgam, gdy mam ochotę coś poczytać, ale przyznaję, że książka mnie wciągnęła już po kilku pierwszych stronach. Ma nawet okładkę, która zachęca do czytania. Niby piesek, może wilk, i zagadka, jaką rolę odegra w historii.

W skrócie fabuła opiera się na Seymourze Willisie, który wierzy, że jego dom żyje. Słyszy, jak jego ściany oddychają. Seymour wzywa kilku ekspertów, aby zbadali sytuację, a to otwiera drzwi do przerażającego dziedzictwa minionych czasów. Na początku myślałem, że, że będzie to opowieść o nawiedzonym domu, ale to coś znacznie więcej.

Pierwsze trzy rozdziały są bardzo upiorne i tajemnicze. Masterton podaje wystarczająco dużo szczegółów, by nadać domowi charakter i sprawić, że wszystko staje się przerażające. Podobał mi się również portret San Francisco w latach 70. „Kostnica” została przepełniona folklorem i mistycyzmem rdzennych Amerykanów. Jest też pełna stereotypów w stylu lat 70-tych, ale myślę, że to po prostu odzwierciedlenie czasów, w których została napisana. Czytając tę powieść, niejednokrotnie musiałem przypominać sobie, w którym roku została napisana. Jej wiek widać w sposobie postrzegania społeczeństwa, podskórnym mizoginizmie i lekkim rasizmie. Ale powieść została napisana w czasach, kiedy te rzeczy były zupełnie normalne dla sporej części społeczeństwa. Nie odebrałem tego jako braku szacunku; raczej aspekt duchowości został potraktowany w sposób prosty i pełen szacunku. bohaterowie są interesujący i przekonujący.

Jestem przekonany, że fani wszelkiego rodzaju horrorów będą zadowoleni z „Kostnicy”. Masterton dał mi się poznać jako naprawdę dobry kreator napięcia i brutalności, jak również jako autor pomysłowy, którego historie są unikatowe. Nie jestem w tym momencie w stanie stwierdzić, czy sięgnę po więcej książek Mastertona, ale jeśli pojawi się dobra okazja, to kto wie. :D

„Kostnica” to kolejna wyjątkowa podróż w sam środek rdzennie amerykańskiego horroru od jednego z najbardziej pokręconych autorów jakich miałem okazję do tej pory poznać – Grahama Mastertona. W „Kostnicy” autor stosuje narracje pierwszoosobową, pobudza starożytne zło, które ma siać zniszczenie. Oczywiście na początku nikt nie wierzy w to co niby się dzieje. Po raz kolejny Masterton popisuje się wątkami mitologicznymi i historycznymi, które dotyczą czerwonoskórej rdzennej rasy Amerykanów. Swoją drogą mogę tu polecić książkę o tej tematyce – „27 śmierci Toby’ego Obeda” Pani Gierak-Onoszko, naprawdę warto ją przeczytać, ponieważ daje zupełnie inny pogląd na Amerykę Północną. Wracając do „Kostnicy”, cóż tu można powiedzieć. Podobało mi się! To chyba najważniejsze :D Spodziewałam się opowieści o nawiedzonym domu, a zamiast tego przeczytałam o legendach rdzennych Amerykanów. To było niesamowite! Książka jest tak dobrze napisana, że czułam się, jakbym tam była i obserwowała rozwój tych okropnych wydarzeń. Polecam tę książkę każdemu, kto lubi makabrę, mitologię lub nieco przerysowane opowieści z gatunku grozy. Ta książka sprawiła, że chcę jeszcze w większym stopniu poznać bogatą historię rdzennych Amerykanów. Uwielbiam być zaskakiwana i mam wrażenie, że „Kostnica” Mastertona właśnie to zrobiła. Akcja toczyła się w szybkim tempie, ze wspaniałymi postaciami i niewiarygodnie trudno było się od niej oderwać. Nie mogę jej nawet porównać do niczego innego, co czytałam, Graham Masterton jest mistrzem w opowiadaniu historii.

To moje pierwsze spotkanie z dziełami Mastertona. W zasadzie kupiłem „Kostnicę” wyłącznie dlatego, że znalazłem ją na głównej stronie skupszopu za śmieszną cenę i pomyślałem, że może warto spróbować. Słyszałem bardzo różne opinie o Mastertonie, ale przede wszystkim, że jego książki są co najmniej „unikalne” i pokręcone. Tak jest rzeczywiście z „Kostnicą”. Horrory nie są typowym gatunkiem, po który sięgam, gdy mam ochotę coś poczytać, ale przyznaję, że książka mnie wciągnęła już po kilku pierwszych stronach. Ma nawet okładkę, która zachęca do czytania. Niby piesek, może wilk, i zagadka, jaką rolę odegra w historii.

W skrócie fabuła opiera się na Seymourze Willisie, który wierzy, że jego dom żyje. Słyszy, jak jego ściany oddychają. Seymour wzywa kilku ekspertów, aby zbadali sytuację, a to otwiera drzwi do przerażającego dziedzictwa minionych czasów. Na początku myślałem, że, że będzie to opowieść o nawiedzonym domu, ale to coś znacznie więcej.

Pierwsze trzy rozdziały są bardzo upiorne i tajemnicze. Masterton podaje wystarczająco dużo szczegółów, by nadać domowi charakter i sprawić, że wszystko staje się przerażające. Podobał mi się również portret San Francisco w latach 70. „Kostnica” została przepełniona folklorem i mistycyzmem rdzennych Amerykanów. Jest też pełna stereotypów w stylu lat 70-tych, ale myślę, że to po prostu odzwierciedlenie czasów, w których została napisana. Czytając tę powieść, niejednokrotnie musiałem przypominać sobie, w którym roku została napisana. Jej wiek widać w sposobie postrzegania społeczeństwa, podskórnym mizoginizmie i lekkim rasizmie. Ale powieść została napisana w czasach, kiedy te rzeczy były zupełnie normalne dla sporej części społeczeństwa. Nie odebrałem tego jako braku szacunku; raczej aspekt duchowości został potraktowany w sposób prosty i pełen szacunku. bohaterowie są interesujący i przekonujący.

Jestem przekonany, że fani wszelkiego rodzaju horrorów będą zadowoleni z „Kostnicy”. Masterton dał mi się poznać jako naprawdę dobry kreator napięcia i brutalności, jak również jako autor pomysłowy, którego historie są unikatowe. Nie jestem w tym momencie w stanie stwierdzić, czy sięgnę po więcej książek Mastertona, ale jeśli pojawi się dobra okazja, to kto wie. :D

1978 – Kostnica (Charnel House) Graham Masterton

John jest zwykłym człowiekiem pracującym jako tępiciel szkodników, ale jeden telefon zmieni jego życie na zawsze. Mężczyzna dzwoni do Johna w sprawie odgłosu oddychania, który wydaje się pochodzić z samego domu. Kiedy John przeprowadza dochodzenie, okazuje się, sprawa wygląda znacznie gorzej. Ten dom to nie tylko miejsce dla żywych, ale także schronienie dla czegoś, co ma kilkaset lat. Z pomocą towarzyszy o niezwykłych umiejętnościach John próbuje zniszczyć zło, zanim rozprzestrzeni się ono na cały świat. Czy im się to uda, czy też staną się po prostu kolejną legendą?

„Kostnica” jest jedną z pierwszych książek Mastertona i składa się z zaledwie 180 stron. Historia jest niezła. W jak większości książek Mastertona – opowieść o jakimś demonie. Nie jest to moja ulubiona książka tego Mastertona, to na pewno; jest trochę przesadzona - czasami nawet bardziej niż trochę. Masterton mógł poświęcić więcej czasu na opisanie pewnych sytuacji. Poza tym uważam, że bohaterowie są dobrzy, a historia na tyle interesująca, że nie można oderwać się od lektury, przy czym zakończenie „Kostnicy” jest nieco zagmatwane i sprawia wrażenia napisanego naprędce. Często tak bywa u Mastertona, ale za to zaskakująco, nie ma w „Kostnicy” wątków seksualnych, na punkcie których autor ma ewidentnego bzika :D

Graham Masterton ma wyjątkową zdolność do pisania powieści „pulpowych”, a „Kostnica” jest tego doskonałym przykładem. Jeśli tylko czytelnik nie traktuje historii zbyt poważnie, to książka powinna zapewnić mu świetną rozrywkę. Krótka, zwięzła, trzymająca w napięciu akcja, zarówno humorystyczna, jak i przerażająca, oraz naprawdę interesująca i wciągająca sprawiają, że jest to świetna rozrywka z gatunku horroru. Pytanie, czy nie warto sięgnąć po coś lepszego od Mastertona, skoro ma tak wiele pozycji.