Klan Czerwonego Lisa. Zwiadowcy. Księga 13

Nie była idealna i przez całą książkę denerwowała mnie jedna poważna rzecz, ale i tak bardzo, bardzo, bardzo mi się podobała i myślę, że pokocham ją jeszcze bardziej, gdy ukaże się sequel.

Po rozczarowaniu, jakie przyniosły mi dwie ostatnie książki o "Drużynie", miałam nadzieję, że ta książka nie będzie kontynuacją tego trendu. Cieszę się, że tak się nie stało, przynajmniej dla mnie.

Fabuła była naprawdę wyjątkowa i choć podobna do innych książek "Zwiadowców", była jednak na tyle inna, że trzymała mnie na krawędzi fotela. Choć od razu domyśliłam się, kto jest tym złym, nie zgadłam wielu zwrotów akcji. Stawki w tej książce są niezwykle wysokie, a autor pociąga za napięcie naprawdę dobrze. Na początku książki jest dużo akcji, rozwija się, wykorzystując prawie wszystko, momenty, które zostały zasadzone na początku.

Ta książka kończy się cliffhangerem i dlatego nie ma zbyt wiele punktu kulminacyjnego. Ale, szczerze mówiąc, nie przeszkadzało mi to. Ponieważ oznacza to, że musi powstać kontynuacja, a ja jestem na nią szczerze podekscytowana.

Moim największym rozczarowaniem było to, że Will i Halt ledwie się w niej pojawiają. Są oni wysyłani na misję na początku książki, a następnie nigdy nie wspomina się o nich ponownie. Byłam podekscytowana, kiedy wyruszyli na misję, myśląc, że będą mieli kilka scen z ich podróży, no ale niestety, w tej książce nic takiego nie miało miejsca. Trochę dziwne było też to, że nigdy o nich nie wspomniano. Horacy, Gilan, Cassandra i Maddie znaleźli się w trudnych sytuacjach, w których można by pomyśleć, że może powinni wezwać Willa i Halta, którzy mogliby im pomóc? Poza tym, przy tych wszystkich pułapkach i wątkach, które się dzieją, wszystko wskazywało na to, że Will i Halt prawdopodobnie wpadli w pułapkę, ale inni bohaterowie nigdy o tym nie pomyśleli. Jeśli autor miał zamiar przewidzieć, że w następnej książce będą mieli jakieś kłopoty, bohaterowie powinni byli przynajmniej zastanowić się nad tym w tej części serii.

Bardzo, bardzo liczę na to, że kiedy ukaże się sequel, Will i Halt odegrają w nim większą rolę niż w tej książce. Mam nadzieję, że Will i Halt wrócą z bezowocnej misji nie tylko po to, by dowiedzieć się, że całe królestwo prawie rozpadło się podczas ich nieobecności. Są zbyt dobrymi Strażnikami, by coś takiego mogło im się przytrafić.

Mimo wszystko polecam Wam ta książkę i już nie mogę doczekać się następnej części.

Nie była idealna i przez całą książkę denerwowała mnie jedna poważna rzecz, ale i tak bardzo, bardzo, bardzo mi się podobała i myślę, że pokocham ją jeszcze bardziej, gdy ukaże się sequel.

Po rozczarowaniu, jakie przyniosły mi dwie ostatnie książki o "Drużynie", miałam nadzieję, że ta książka nie będzie kontynuacją tego trendu. Cieszę się, że tak się nie stało, przynajmniej dla mnie.

Fabuła była naprawdę wyjątkowa i choć podobna do innych książek "Zwiadowców", była jednak na tyle inna, że trzymała mnie na krawędzi fotela. Choć od razu domyśliłam się, kto jest tym złym, nie zgadłam wielu zwrotów akcji. Stawki w tej książce są niezwykle wysokie, a autor pociąga za napięcie naprawdę dobrze. Na początku książki jest dużo akcji, rozwija się, wykorzystując prawie wszystko, momenty, które zostały zasadzone na początku.

Ta książka kończy się cliffhangerem i dlatego nie ma zbyt wiele punktu kulminacyjnego. Ale, szczerze mówiąc, nie przeszkadzało mi to. Ponieważ oznacza to, że musi powstać kontynuacja, a ja jestem na nią szczerze podekscytowana.

Moim największym rozczarowaniem było to, że Will i Halt ledwie się w niej pojawiają. Są oni wysyłani na misję na początku książki, a następnie nigdy nie wspomina się o nich ponownie. Byłam podekscytowana, kiedy wyruszyli na misję, myśląc, że będą mieli kilka scen z ich podróży, no ale niestety, w tej książce nic takiego nie miało miejsca. Trochę dziwne było też to, że nigdy o nich nie wspomniano. Horacy, Gilan, Cassandra i Maddie znaleźli się w trudnych sytuacjach, w których można by pomyśleć, że może powinni wezwać Willa i Halta, którzy mogliby im pomóc? Poza tym, przy tych wszystkich pułapkach i wątkach, które się dzieją, wszystko wskazywało na to, że Will i Halt prawdopodobnie wpadli w pułapkę, ale inni bohaterowie nigdy o tym nie pomyśleli. Jeśli autor miał zamiar przewidzieć, że w następnej książce będą mieli jakieś kłopoty, bohaterowie powinni byli przynajmniej zastanowić się nad tym w tej części serii.

Bardzo, bardzo liczę na to, że kiedy ukaże się sequel, Will i Halt odegrają w nim większą rolę niż w tej książce. Mam nadzieję, że Will i Halt wrócą z bezowocnej misji nie tylko po to, by dowiedzieć się, że całe królestwo prawie rozpadło się podczas ich nieobecności. Są zbyt dobrymi Strażnikami, by coś takiego mogło im się przytrafić.

Mimo wszystko polecam Wam ta książkę i już nie mogę doczekać się następnej części.

W trzynastym tomie przygód Szarej Łowczyni Maddie, czyli księżniczka Madelyn, ukończyła trzeci rok nauki jako praktykantka Szarej Łowczyni, a w międzyczasie wraca do domu, by spędzić czas z rodziną. Wygląda na to, że będzie to długi i nudny czas, ale na szczęście życie niektórych wrogów również trwa. Maddie wyrusza na poszukiwanie korytarzy w zamku, a jej ojciec Arnaut i dowódca Szarych Łowców Gilan wyruszają w pościg za Klanem Rudego Lisa.
Klan Czerwonego Lisa chce zasiąść na tronie Królestwa Araluenu. Król Duncan zmienił przed laty prawo, aby kobiety mogły zasiadać na tronie. Nie zgadzają się na to i buntują się. Maddie staje twarzą w twarz z przywódcą Klanu, ale czy on wie o jej podwójnym życiu? A kto jest tym przywódcą?

Po książce "Królewski uczeń" nie wiedziałam, czy mogę się spodziewać kolejnego tomu z tej pomysłowej serii, ale nagle, na szczęście, pojawił się sequel.
Jak zwykle wkradłam się z powrotem do tego znajomego świata i miło było znów znaleźć się w krainie Łowców Szarych Szeregów i królestwie Araluenu. Księga dwunasta istnieje już od jakiegoś czasu, więc nawiązania do wcześniejszych przygód były bardzo miłe. Czasami zdarzały się fragmenty nieco rozwlekłe, ale poza tym historię czyta się tak samo jak pozostałe tomy: z rozmachem.

Książka z nowymi i starymi bohaterami, z humorem i suspensem, a także z dobrą przygodą. Brakowało mi obecności starszych postaci, a może to dlatego, że jestem tak przywiązana do Halta i Willa? Maddie poznałam lepiej, więc dla mnie już naprawdę należy do Szarych Łowców.

Zakończenie książki nie może pozostać niezauważone. Praktycznie rzecz biorąc, nie było końca, ponieważ jest to część pierwsza dyptyku! Podczas czytania zauważyłam, że napięcie w książce narastało powoli i początkowo myślałam, że to szkoda, ale teraz okazuje się, że to wspaniale działało w kierunku ogromnego cliffhangera. Mam tylko nadzieję, że wydawca nie każe nam zbyt długo czekać na sequel...
Jak zwykle bardzo przyjemnie się czytało, a z powodu cliffhangera nie mogę się doczekać kolejnej części!

W trzynastym tomie przygód Szarej Łowczyni Maddie, czyli księżniczka Madelyn, ukończyła trzeci rok nauki jako praktykantka Szarej Łowczyni, a w międzyczasie wraca do domu, by spędzić czas z rodziną. Wygląda na to, że będzie to długi i nudny czas, ale na szczęście życie niektórych wrogów również trwa. Maddie wyrusza na poszukiwanie korytarzy w zamku, a jej ojciec Arnaut i dowódca Szarych Łowców Gilan wyruszają w pościg za Klanem Rudego Lisa.
Klan Czerwonego Lisa chce zasiąść na tronie Królestwa Araluenu. Król Duncan zmienił przed laty prawo, aby kobiety mogły zasiadać na tronie. Nie zgadzają się na to i buntują się. Maddie staje twarzą w twarz z przywódcą Klanu, ale czy on wie o jej podwójnym życiu? A kto jest tym przywódcą?

Po książce "Królewski uczeń" nie wiedziałam, czy mogę się spodziewać kolejnego tomu z tej pomysłowej serii, ale nagle, na szczęście, pojawił się sequel.
Jak zwykle wkradłam się z powrotem do tego znajomego świata i miło było znów znaleźć się w krainie Łowców Szarych Szeregów i królestwie Araluenu. Księga dwunasta istnieje już od jakiegoś czasu, więc nawiązania do wcześniejszych przygód były bardzo miłe. Czasami zdarzały się fragmenty nieco rozwlekłe, ale poza tym historię czyta się tak samo jak pozostałe tomy: z rozmachem.

Książka z nowymi i starymi bohaterami, z humorem i suspensem, a także z dobrą przygodą. Brakowało mi obecności starszych postaci, a może to dlatego, że jestem tak przywiązana do Halta i Willa? Maddie poznałam lepiej, więc dla mnie już naprawdę należy do Szarych Łowców.

Zakończenie książki nie może pozostać niezauważone. Praktycznie rzecz biorąc, nie było końca, ponieważ jest to część pierwsza dyptyku! Podczas czytania zauważyłam, że napięcie w książce narastało powoli i początkowo myślałam, że to szkoda, ale teraz okazuje się, że to wspaniale działało w kierunku ogromnego cliffhangera. Mam tylko nadzieję, że wydawca nie każe nam zbyt długo czekać na sequel...
Jak zwykle bardzo przyjemnie się czytało, a z powodu cliffhangera nie mogę się doczekać kolejnej części!