Dzienniki kołymskie

„Dzienniki kołymskie” Jacka Hugo-Badera to relacja z niezwykłej podróży po Kołymie, którą rozpoczyna w Magadanie, a kończy w Jakucku.
Autor przemierza autostopem ponad 2000 km po Trakcie Kołymskim - zwanym też najdłuższym cmentarzem świata, zbudowanym przez więźniów sowieckiego reżimu. Miejscu boleśnie naznaczonym przez tragiczną i krwawą historię.

❝Starzy ludzie mówią, że ta droga to najdłuższy cmentarz świata. Policzyłem, że gdyby wszystkie ofiary kołymskich łagrów epoki Stalina położyć jedna za drugą, toby się na niej nie zmieściły.(…)Kołyma i tak zabrała pewnie więcej niż milion sto czy dwieście tysięcy istnień ludzkich.❞

Reportaż podzielony jest na dwie części.
Kronikarskie zapisy z podróży autor przeplata z rozdziałami poświęconymi mieszkańcom Kołymy. Skupia się w nich przede wszystkim na zwykłych ludziach, ich często trudnych historiach i problemach z jakimi muszą się mierzyć każdego dnia.

Autor przedstawia czytelnikom Kołymę z różnych stron. Z jednej to dzika i niedostępna kraina, pokryta wieczną zmarzliną, leżąca gdzieś na końcu świata. Miejsce ponure i wyludniające się, na którym totalitaryzm odcisnął piętno.
Z drugiej to miejsce niewyczerpanych bogactw - złota i innych zasobów naturalnych, niesamowitej natury, gdzie mieszkają życzliwi i pomocni ludzie.

❝Strasznie żałuję, że nie mogę lepiej poznać ludzi, którzy mnie wożą. Taka zacność u nich, dobroć, pracowitość.❞

„Dzienniki kołymskie” to fascynująca, ale też przygnębiająca lektura. Obok ciekawych portretów mieszkańców i wielu anegdot, autor porusza również trudne tematy i pokazuje niełatwe realia życia na Kołymie, miejscu gdzie współczesność i przeszłość są ze sobą nierozerwalnie związane.

❝Wydaje mi się, że trzeba mieć raka, ciężko chore serce albo głowę, żeby tu żyć. Nie mieć naprawdę nic do stracenia albo innego wyjścia, żeby osiedlić się na biegunie okrucieństwa.❞