Cisza w Pradze

Muzyka pełni rolę schronienia, a czasami staje się formą wyrazu czy formą oddechu, twierdzą postacie powieści "Cisza w Pradze". Jest jak pulsujący rytm techno, który staje się tłem dla bliskości, podróży i rozstań. W rzeczywistości absolutna cisza nie istnieje, jak zauważają Petr, Vanda, Hana i Vladimr — zawsze gdzieś coś słychać. Dźwięki te mogą nas rozpraszać, oddalając od samych siebie, dlatego Vladimr nosi ostre nożyczki, gotów dać innym szansę na wyzwolenie.

Hana odkrywa swoją zmysłowość, zamieniając eleganckie szpilki na znoszone trampki. Z kabiny motorniczego Petr obserwuje dziewczyny, złodziei i nieprzyjemnie pachnącą Pragę, miasto niegdyś tętniące życiem, teraz przypominające muzeum w stanie rozkładu. Vanda po raz pierwszy styka się z goryczą rozczarowania, ukrywając swój żal za tatuażem, używkami i przelotnym seksem. Tymczasem na ekranach telewizyjnych toczy się wojna, pozbawiona dźwięku, jak niemy film.

Jaroslav Rudi z niezwykłą wrażliwością i mistrzostwem gra na strunach emocji, odkrywając świat, który choć pełen jest zgiełku i chaosu, jednocześnie pozostaje pusty. Czym więc jest to, co delikatne w nas jeszcze pozostało?