Klasztor i sztuka

Siostra Aniela Kisielewska, która spoczęła przed półwieczem, była bernardynką, w której przenikały się dwie pasje: zakon i malarstwo. Nie zaniedbywała żadnej z tych dróg. W swojej twórczości podejmowała wątki o głęboko religijnym charakterze, dzięki czemu była w stanie harmonijnie połączyć rolę artystki z życiem zakonnym. Swojej pracy jako malarka oddawała się z jednakowym poświęceniem, jak codziennym obowiązkom w życiu zakonnym.Wanda Kisielewska, tak bowiem brzmiało jej nazwisko przed przyjęciem habitu, była z pochodzenia szlachcianką, której wyjątkowy talent malarski dostrzegli wszyscy wokół. Miała zamiar podjąć studia malarskie w Monachium, ale niespodziewane słowa Anieli Salawy, która sugerowała wstąpienie do karmelitanek, zaczęły wpływać na jej życie duchowe. Chociaż początkowo nie planowała życia zakonnego, słowa te zasiewały w niej nowe powołanie do zakonu bernardynek.Przez długi czas siostra Aniela była postacią mało znaną, gdyż jej dzieła rzadko opuszczały klasztorne mury. Żyjąc w kontemplacji, z dala od światowego zgiełku, nie malowała dla poklasku czy uznania, lecz z potrzeby serca, by uwielbiać Boga, świętych i Maryję. Często nawet nie podpisywała swoich prac.Dopiero ojciec doktor Cyprian Moryc, wybitny historyk sztuki, odkrył jej skrywaną pod welonem anonimowości twórczość. Dzięki jego pracy oraz niezwykłym fotografiom Adama Bujaka, specjalisty od sakralnej fotografii, zaprezentowana została ta bogato ilustrowana książka. Ukazuje ona postać skromnej, pełnej wrażliwości artystki w habicie i jej życie zakorzenione w zakonnej duchowości bernardynek, kobiecej gałęzi rodziny franciszkańskiej.Publikacja ta powstała we współpracy z Klasztorem Sióstr Bernardynek w Krakowie, pozwalając na głębokie zrozumienie wyjątkowego życia i twórczości siostry Anieli.