Julian Tuwim. Pęknięcie

Monografia skupia się na postaci Juliana Tuwima (1894–1953), znakomitego poety znanego z utworów dziecięcych, a także polskiego Żyda. Książka jest podzielona na trzy główne części, które noszą tytuły: dziecięcość wyobraźni, żydowskość losu oraz obywatelskie (nie)posłuszeństwo. Autorzy podjęli próbę nowego spojrzenia na Tuwima, dążąc do odnowienia jego miejsca w polskiej świadomości i wyobraźni zbiorowej. Kluczowym wątkiem tej pozycji jest refleksja na temat Tuwima jako poety, bibliofila, tłumacza, miłośnika osobliwości i twórcy tekstów kabaretowych, który w obliczu trudnych doświadczeń życiowych podejmował poetyckie i odważne zmagania z losem.Tytuł monografii odnosi się również do choroby i śmierci poety, stanowiąc refleksję nad dramatycznym losem polskiego Żyda i pęknięciami widocznymi w jego twórczości. Szczególną uwagę w tej pracy poświęcono fascynacji Tuwima postacią Chrystusa oraz Fryderykiem Chopinem. Autorzy ponadto rzucają nowe światło na kwestie istniejące już w literaturze przedmiotu, takie jak rewolucyjność Tuwima w kontekście recepcji Rimbauda, jego dziecięcy sposób pisania, motywy miejskie czy interpretację manifestu "My, Żydzi polscy". Książka została wzbogacona o niepublikowane wcześniej fragmenty rękopisów siostry poety, Ireny Tuwim, również uznanej poetki i tłumaczki, oraz inne materiały, które nie były dotąd szeroko wykorzystane w monografiach.