John Barleycorn, czyli wspomnienia alkoholika

"John Barleycorn czyli wspomnienia alkoholika” opisuje drogę staczania się człowieka w wyniku pijaństwa. Jest tutaj przedstawiony bohater, ale umówmy się – wszyscy doskonale wiemy, że to personifikacja autora tej książki. Droga ta jest opisana w imponujący sposób jako upadek człowieka w świecie, w którym panuje tolerancja i gloryfikacja korzystania z niebezpiecznego narkotyku jakim jest alkohol. Zaczyna się ona zazwyczaj od bagatelizowania pierwszych spotkań z alkoholem w dzieciństwie, które przez dorosłych traktowane są jako zabawne anegdoty (niech pierwszy rzuci kamieniem ten, który od swojego wujka na weselu nie usłyszał anegdoty o tym jak kuzynka upiła się mając 5-6 lat, kiedy spijała likier z kieliszków). W związku z presją rówieśników i potrzebą sprawiania wrażenia dojrzałego i doświadczonego, w końcu dochodzi do poważnej regularnej konsumpcji. Jack London w latach młodości ma problem z nadmiernym, ale na szczęście regularnie przerywanym, spożywaniem alkoholu.
Z wiekiem bohater/London popada w coraz większą rozpustę i niekontrolowaną ochotę na truciznę, której smaku nawet nie lubi. Jak na ironię, w szczytowym momencie swojej twórczej kariery systematycznie niszczy samego siebie. Nie jest w stanie pisać bez uzupełniania odpowiedniej dozy narkotyku w swoim organizmie.
Trzeba jednak przyznać, że alkoholizm to problem głęboko męski – i to też zauważa autor, pokazują to też wszelkie statystyki. Począwszy od presji rówieśników, spełniania oczekiwań grupy i uwarunkowań kulturowych, mężczyźni mają tendencję do popadania w nałogi. Kobiety pod tym względem wydają się wręcz indywidualistyczne. Oczywiście generalizuję i upraszczam w tym momencie. London wydaje się, że szuka rozwiązania ku temu i wskazuje, że świat powinien dążyć do równości płci – tylko wtedy problem uzależnienia młodych mężczyzn się zmniejszy.
W tej książce autor wskazuje także na kwestię prohibicji i zakazów. Wydaje się bezcelowym zabranianie wszelkiego rodzaju używek, bo może to doprowadzić do tylko większej szkody i ograniczy ludziom wolność. Z kolei pełna legalizacja również nie przyniesie żadnego skutku. Znalezienie konsensusu jest niezwykle trudne i nie ma rozwiązania idealnego.
Przez całą książkę przedstawiany jest brutalny portret alkoholizmu, a taki portret rzadko kiedy jest rysowany w tak przejmujących obrazach. To chyba najbardziej dojrzałe dzieło na temat alkoholizmu. Ponadczasowe. "John Barleycorn czyli wspomnienia alkoholika” to niezwykle ważna i warta przeczytania książka. Wszak problem alkoholizmu jest obecny po dziś dzień...

Zamknąłem tę książkę z ręką na sercu i myślą, że chyba nigdy wcześniej nie spotkałem się z tekstami, którymi tak dokładnie, bez osłon opisuje się własne uzależnienie. „John Barleycorn" nie jest zwykłą autobiografią. To wyzwanie, które London rzuca sam sobie i nam, czytelnikom, pokazując, jak alkohol wchodzi w życie, jak zmienia relacje, jak buduje i jak niszczy.

Jako mężczyzna, który przechodził przez walkę z alkoholizmem, czułem w tym tekście coś, co trudno nazwać – jakby ktoś czytał moje własne wspomnienia. London nie pisze z góry, nie moralizuje. On pokazuje, jak wszystko zaczyna się lekko, jak alkohol staje się towarzyszem w młodości, podczas pracy na morzu, w grupie marynarzy, gdzie picie jest częścią codzienności, braterstwa i rozrywki. To fragment, który przeżyłem na własnej skórze. Myślę, że wiele osób, które przeszły przez podobną drogę, poczuje to tak samo.

Ale książka nie zostawia nas w tej fazie. London prowadzi dalej, do czasu, gdy jest już znanym pisarzem, zamożnym, odnoszącym sukcesy, ale nadal nie wolnym od tego, co go zniewala. To dla mnie najważniejszy moment. Pokazuje, że sukces, stabilizacja, pozycja nie chronią przed uzależnieniem. Ono po prostu jest, niezależnie od tego, co masz w życiu.

Czytając to, poczułem, że nie jestem jedyny. Że to, co przeżywam, nie jest wyjątkowe. Że inni też przez to przechodzili i że istnieje droga wyjścia. To dało mi coś, czego nie dały mi żadne inne teksty: poczucie, że walka z alkoholizmem nie jest walką tylko z nawykiem, ale z całym mechanizmem, który wchodzi w relacje, w codzienne życie, w sposób, w jaki myślimy o sobie.

„John Barleycorn" nie jest łatwy. Jest surowy, szczery, bez upiększeń. I właśnie dzięki tej szczerości ma w sobie coś, co prawdziwie pomaga. Dla mnie ta książka była wsparciem. Pomogła zrozumieć swój problem, pokazać, że nie jestem jedyny, i dać siłę do tego, żeby dalej walczyć.

Jeśli jesteś mężczyzną, który walczy z alkoholizmem, albo ktoś bliski tobie przeżywa to samo, ta książka może być ważnym wsparciem. Nie układa się do prostych odpowiedzi, ale daje coś ważnego: uczucie, że nie jesteś sam i że wyjście jest możliwe.

"John Barleycorn czyli wspomnienia alkoholika" został napisany przez Jacka Londona w 1913 r. - zaledwie trzy lata przed jego śmiercią w wyniku powikłań spowodowanych uzależnieniem od morfiny i alkoholu. Tytuł nawiązuje do alkoholu - jeśli poszukacie w Wikipedii znaczenie słów "John Barleycorn" to odkryjecie, że jest to "angielska i szkocka personifikacja jęczmienia (barley - jęczmień, corn - ziarno) z którego produkuje się napoje alkoholowe". Książka opowiada historię alkoholizmu bohatera, który zaczął się od pierwszego drinka w wieku pięciu lat.
Momentami rozdziały są powtarzalne. W gruncie rzeczy historia jest autentyczna, bez żadnych złudzeń, że bohater nie jest alkoholikiem. Przez wiele stron opowiada on o swojej wyjątkowej mocy opierania się alkoholowi przez wiele miesięcy - mocy, którą posiada niewielu innych. Podaje przykłady swoich licznych przyjaciół marynarzy, którzy ulegli alkoholizmowi, ale nie on. W związku z tym spędza dużą część książki, przygotowując się w ten sposób do życia. Dzięki nowoczesnym metodom odwykowym wiemy dziś, że przyznanie się do alkoholizmu jest kluczowym krokiem do wyzdrowienia - nie jesteśmy pewni, czy London i jego bohater kiedykolwiek do tego doszli, choć tytuł i sposób pisania zdają się sugerować, że jest on rozdarty.
Szczerze mówiąc, to według mnie najlepsza książka Jacka Londona, mimo że w Polsce praktycznie nieznana. Jest oryginalna, głęboka i osobista. Mogę powiedzieć, że naprawdę w końcu zrozumiałem, co siedziało w głowie Londona. Najwyraźniej był innym człowiekiem, był wyjątkowy, ale nie był też nieskazietlnym geniuszem. Miał swoje wady.
Jak już mówiłem, i muszę to powtórzyć, cała ta książka wydała mi się w jakiś sposób oryginalna. Nigdy wcześniej nie czytałem czegoś podobnego. Prawie, prawie nigdy nie była nudna, całe spojrzenie na Johna Barleycorna było interesujące.
"John Barleycorn" to odważna książka - zwłaszcza jak na 1913 rok. I choć jest uważana za powieść, fikcję, bardziej jest to autobiograficzny zapis wspomnień. Warta przeczytania, ważna lektura.

"John Barleycorn czyli wspomnienia alkoholika” opisuje drogę staczania się człowieka w wyniku pijaństwa. Jest tutaj przedstawiony bohater, ale umówmy się – wszyscy doskonale wiemy, że to personifikacja autora tej książki. Droga ta jest opisana w imponujący sposób jako upadek człowieka w świecie, w którym panuje tolerancja i gloryfikacja korzystania z niebezpiecznego narkotyku jakim jest alkohol. Zaczyna się ona zazwyczaj od bagatelizowania pierwszych spotkań z alkoholem w dzieciństwie, które przez dorosłych traktowane są jako zabawne anegdoty (niech pierwszy rzuci kamieniem ten, który od swojego wujka na weselu nie usłyszał anegdoty o tym jak kuzynka upiła się mając 5-6 lat, kiedy spijała likier z kieliszków). W związku z presją rówieśników i potrzebą sprawiania wrażenia dojrzałego i doświadczonego, w końcu dochodzi do poważnej regularnej konsumpcji. Jack London w latach młodości ma problem z nadmiernym, ale na szczęście regularnie przerywanym, spożywaniem alkoholu.
Z wiekiem bohater/London popada w coraz większą rozpustę i niekontrolowaną ochotę na truciznę, której smaku nawet nie lubi. Jak na ironię, w szczytowym momencie swojej twórczej kariery systematycznie niszczy samego siebie. Nie jest w stanie pisać bez uzupełniania odpowiedniej dozy narkotyku w swoim organizmie.
Trzeba jednak przyznać, że alkoholizm to problem głęboko męski – i to też zauważa autor, pokazują to też wszelkie statystyki. Począwszy od presji rówieśników, spełniania oczekiwań grupy i uwarunkowań kulturowych, mężczyźni mają tendencję do popadania w nałogi. Kobiety pod tym względem wydają się wręcz indywidualistyczne. Oczywiście generalizuję i upraszczam w tym momencie. London wydaje się, że szuka rozwiązania ku temu i wskazuje, że świat powinien dążyć do równości płci – tylko wtedy problem uzależnienia młodych mężczyzn się zmniejszy.
W tej książce autor wskazuje także na kwestię prohibicji i zakazów. Wydaje się bezcelowym zabranianie wszelkiego rodzaju używek, bo może to doprowadzić do tylko większej szkody i ograniczy ludziom wolność. Z kolei pełna legalizacja również nie przyniesie żadnego skutku. Znalezienie konsensusu jest niezwykle trudne i nie ma rozwiązania idealnego.
Przez całą książkę przedstawiany jest brutalny portret alkoholizmu, a taki portret rzadko kiedy jest rysowany w tak przejmujących obrazach. To chyba najbardziej dojrzałe dzieło na temat alkoholizmu. Ponadczasowe. "John Barleycorn czyli wspomnienia alkoholika” to niezwykle ważna i warta przeczytania książka. Wszak problem alkoholizmu jest obecny po dziś dzień...