Jacek Hugo-Bader. Włóczęga

W twórczości reporterskiej Hugo-Badera włóczęga nie jest jedynie wątkiem czy narracyjnym zabiegiem. To sposób na życie, esencjalny element jego autokreacji oraz strategia pisarska, kluczowa do pełnego zrozumienia jego dzieł. W swej książce Izabella Adamczewska-Baranowska podejmuje próbę uchwycenia tej wyjątkowej podróży autora. Kreśli fascynujący obraz reportera, który wykracza poza ograniczenia tradycyjnej prasy, by w „Szamańskiej chorobie” przemierzać światy literatury. Analizując różne aspekty jego życiopisania, pokazuje reporterstwo Hugo-Badera w kontekście wędrówek po Polsce po transformacji ustrojowej i rozkładającym się Imperium. Wszystkie te podróże przywodzą na myśl obraz włóczącego się psa, który z bliska przygląda się otoczeniu. Adamczewska-Baranowska wykorzystuje również metaforę trickstera – figury, która zaspokajając swój nieokiełznany głód, przemierza świat jako żartowniś i prowokator. Zdolność autora do prowokowania i ironii sprawia, że nie tylko dokumentuje on losy swojego pokolenia, „Kolumbów rocznik 50.”, ale występuje również jako destablizator narodowych mitów. Książka wciąga czytelnika w tę intelektualną podróż, zmuszając do zadumy i zaskoczeń, by ostatecznie zainspirować go do wejścia w świat osobistych refleksji Hugo-Badera. Seria, do której należy publikacja, koncentruje się na niezwykłych polskich autorach, ukazując ich twórczość jako projekt egzystencjalny. To próba zapisania siebie oraz swoich sposobów postrzegania różnych wymiarów rzeczywistości – społecznej, politycznej, kulturowej, a nawet metafizycznej. Istotne dla zrozumienia ich pracy są pojęcia biografii i tożsamości, a także szeroko pojęte doświadczenia, zarówno fizyczne i zmysłowe, jak i psychiczne, społeczne, historyczne czy estetyczne.