Ja

Podczas czytania tej książki niejednokrotnie zaskakiwało mnie, jak człowiek, którego sądzi się, że zna się dobrze, może być zupełnie nieznanym obszarem. Masza Potocka żyje z pasją, afirmuje swoją ścieżkę życiową z niezwykłą intensywnością. Jej życie to kalejdoskop zdarzeń i ludzi, z którymi się spotyka. Masza ma niebywałą umiejętność kolekcjonowania osobowości i opisywania ich barwnie, z pasją. Z łatwością wchodzi w ich światy, by zgrabnie wpleść je w swoją rzeczywistość. Rozdział zatytułowany "Mężczyźni" to bogata mozaika miłosnych relacji, z których każda dostarcza odmiennych przeżyć i doświadczeń. Natomiast w części poświęconej przyjaciołom Masza szkicuje ich portrety, dodając, że jej wybory przyjacielskie są bardziej wymagające niż miłosne. Mogłaby o sobie powiedzieć, że nieustannie poszukuje i eksploruje labirynt miłości. Masza Potocka nie traci czasu na roztrząsanie problemów; bezwzględnie i precyzyjnie nazywa rzeczy po imieniu, w tym również przez pryzmat trudnych refleksji o sobie samej. Książka jest żywiołowym wyrazem jej subiektywnego postrzegania świata, pełnym żarliwej walki o swoje miejsce w nim. Krystian Lupa podkreśla, że książka ta nie jest próbą rozpamiętywania przeszłości.