Ja, diablica

Szczerze mówiąc, trudno mi nawet znaleźć odpowiednie słowa, by opisać, jak bardzo ta książka mnie rozczarowała. Po tylu pozytywnych opiniach i rekomendacjach oczekiwałam czegoś naprawdę wyjątkowego – czegoś, co mnie porwie i zachwyci. Niestety, spotkał mnie tylko ogromny zawód. Od samego początku miałam wrażenie, jakbym czytała karykaturę opowieści o zaświatach. Już na starcie główna bohaterka dostaje wybór, czy chce trafić do nieba czy do piekła – jakby to była wycieczka all inclusive, a nie decyzja ostateczna. Całość była tak absurdalna, że aż ciężko było brać to na poważnie. Wiktoria z miejsca zostaje Diablicą, mimo że nie ma bladego pojęcia o tym, co robi. Wszystko dzieje się bez żadnego wprowadzenia, sensu czy logiki. Autorka chyba desperacko próbowała pchać akcję do przodu, dlatego nagle bohaterka może się swobodnie przenosić między zaświatami a światem żywych. Kompletnie bez wyjaśnienia. Do tego ma dwadzieścia lat, ale zachowuje się jak rozwydrzone dziecko – zresztą, tak samo jak wszyscy pozostali bohaterowie. Nawet postacie demoniczne są infantylne, a postać Lucyfera – który przecież miałby być potężnym władcą piekieł – to już kompletna porażka, o której aż szkoda mówić.
Jedyny wątek, który zapowiadał się interesująco – jej śmierć i tajemnicze okoliczności z nią związane – został błyskawicznie zmarnowany. Tajemnica zniknęła niemal od razu, zanim zdążyła się rozwinąć, a fabuła poszybowała w stronę totalnego absurdu.
Relacja między Wiktorią a Belethem to kolejna rzecz, która mnie odrzucała. Znają się ledwie kilka dni, a on już rzuca się za nią w ogień i opowiada, jak bardzo jest zakochany. Serio? Do tego jeszcze niemal zabił Piotra – kolejnego bohatera, który sam w sobie był irytujący, ale jego obsesyjne wspominanie przez Wiktorię na każdej stronie doprowadzało mnie do szału. „Piotruś” pojawiał się tak często, że miałam ochotę zamknąć książkę i nigdy do niej nie wracać. A jeśli już mówimy o logice, to scena, w której Wiktoria po wypadku zostaje zabrana na badania i wychodzi na to, że wszystko z nią w porządku – mimo że... nie żyje? Serio? Nie bije jej serce, nie ma funkcji życiowych, a według lekarzy jest okazem zdrowia? To był moment, w którym kompletnie straciłam wiarę w jakąkolwiek spójność tej historii.
Styl pisania też pozostawia wiele do życzenia – chaotyczny, infantylny i momentami wręcz męczący. Lektura była dla mnie prawdziwą udręką i szczerze mówiąc, nikomu tej książki nie polecam. To jedna z najgorszych rzeczy, jakie zdarzyło mi się czytać.