Incognito

„Incognito” to książka, do której podeszłam początkowo z dużą dozą sceptycyzmu. Głównie dlatego, że na samym początku spotkałam się z licznymi przekleństwami oraz wulgarnymi odniesieniami do seksu, co mnie trochę zaskoczyło, bo spodziewałam się kryminału pełnego napięcia, akcji i mrocznych zbrodni. Okazało się jednak, że to książka o zupełnie innej dynamice. Historia skupia się na relacji dwóch przyjaciół – prokuratora i dziennikarki, którzy wplątani są w tajemniczą sprawę, a między nimi rozwija się pewien rodzaj napięcia i pikanterii.

Z czasem moje początkowe obawy ustąpiły miejsca rosnącemu zainteresowaniu. Relacja bohaterów, choć zaczyna się od przyjaźni, nabiera wyrazistego, nieco romantycznego charakteru, co sprawia, że ich interakcje stają się ciekawsze. Przekleństwa, które początkowo mnie irytowały, z biegiem czasu zaczęły wpasowywać się w naturalny sposób narracji, więc przestałam zwracać na nie uwagę.

Książka jest napisana w lekkim, przystępnym stylu, przez co czyta się ją naprawdę szybko i przyjemnie. Ma krótkie rozdziały, co jest na duży plus, ponieważ sprawia, że lektura jest dynamiczna. Choć fabuła jest raczej luźna, to potrafi wciągnąć, a sama zagadka kryminalna, mimo że nieoczywista, trzyma w napięciu aż do końca. Po przeczytaniu pierwszej części, na pewno sięgnę po kolejne, bo książka ma ten rodzaj przyciągającej energii, która sprawia, że chce się poznać ciąg dalszy.

Główne postacie polubiłam dość szybko, a sposób przedstawienia ich relacji dodał książce uroku. Jeśli ktoś szuka kryminału, ale w mniej mrocznej, bardziej „luźnej” wersji, to „Incognito” jest idealną propozycją. Serdecznie polecam!