Historie kobiet z Gułagu. Dusza wciąż boli

Większość autorek wspomnień zawartych w tej książce była zatrzymana i przetrzymywana w latach 30. XX wieku. W swych relacjach nie skupiają się jedynie na osobistych przeżyciach, ale przede wszystkim opisują losy swoich współwięźniów i współtowarzyszy z obozów. Przeżywanie wspólnie okrutnego losu oraz wyrażanie sprzeciwu wobec bezwzględnego systemu, który niszczył ludzką solidarność, stało się źródłem ich potężnej siły moralnej. Wiera Szulc w swoich wspomnieniach podkreśla, że "potworna selekcja okresu stalinowskiego" zdawała się tworzyć nowy rodzaj ludzi: potulnych, sparaliżowanych, bez inicjatywy i niemanifestujących oporu. Dlatego ważne jest, aby współcześni słyszeli świadectwa tych nielicznych, którzy przetrwali, reprezentując ideały prawdziwego człowieczeństwa, pomimo doświadczeń niesprawiedliwych osądów, tortur, upokorzeń, głodu oraz niewyobrażalnych ofiar. Wszystkie te wspomnienia zostały stworzone bez autocenzury i bez żadnej nadziei na szybką publikację, wiele z nich powstawało w konspiracji za drutem kolczastym.