Hanusia

Gerhart Hauptmann, jeden z czołowych dramatopisarzy, zasłynął swoim dziełem "Hanusia" (oryg. "Hanneles Himmelfahrt"), które powstało w 1893 roku. W uznaniu dla tego wyjątkowego dramatu przyznano mu Nagrodę im. Franza Grillparzera w 1896 roku. "Hanusia" zdobyła uznanie zarówno w kręgach teatralnych, jak i filmowych, przyciągając zainteresowanie twórców na całym świecie. W Polsce po raz pierwszy spektakl wystawiono 25 lutego 1895 roku w krakowskim Teatrze Miejskim, pod reżyserią Tadeusza Pawlikowskiego, w tłumaczeniu Marii Konopnickiej, które później, w 1899 roku, wydał Władysław Okręt w Warszawie."Hanusia" jest dziełem, które przekracza granice naturalizmu, wprowadzając nas do świata marzeń sennych, symboliki religijnej i mitologii baśniowej. Ukazuje ono poruszający obraz ciężkiego życia w przytułku, brutalności codziennego bytowania, oraz dramatyczne losy młodej bohaterki, która doświadcza przemocy ze strony ojczyma. Jej cierpienia, desperacka próba samobójcza zostają w dziele zderzone z wizją cudownego świata po śmierci, pełnego dobroci, pięknych postaci, oraz anielskich śpiewów. Hanusia, mimo dziecięcego wieku, wykazuje niezwykłą pobożność, co w połączeniu z jej pośmiertnym obrazem królewny o złotych włosach tworzy uderzający kontrast z jej ziemskim cierpieniem.Hauptmann w swojej twórczości doskonale uchwycił społeczne wyobrażenia dotyczące śmierci i przejścia na tamten świat. Pomimo upływu czasu, dramat wciąż imponuje bogactwem wizji i głębokością przemyśleń. Autor, opierając się na dokładnych obserwacjach życia, zwłaszcza w swojej śląskiej ojczyźnie, wykreował postacie pełne indywidualizmu, unikając wszelkiej sztampowości. Realizm jego opisów skłania do refleksji nad warunkami ludzkiego życia i dążeniem do ich poprawy.