Grzechy młodości

Po „Grzechach młodości” miałam dokładnie to wrażenie, które pojawia mi się przy dobrej Palmer: człowiek niby widzi, że autorka korzysta z ulubionych chwytów, a jednak po zamknięciu książki myśli tylko jedno: to było mi potrzebne, poproszę następne. To są opowiadania, które nie udają wielkiej literatury, a mimo to umieją dotknąć czegoś bardzo prawdziwego.

Ja mam alergię na bohaterów, którzy krzywdzą, a potem długo jeszcze chodzą dumni, jakby nic się nie stało. I w tym tomie takie momenty są, zwłaszcza w „Pamiętnej nocy”. Czasem miałam ochotę wejść do świata książki i powiedzieć: kolego, mniej pozy, więcej odpowiedzialności. Mimo to Palmer robi coś sprytnego: ona pod tą męską skorupą pokazuje strach, a strach jest trudny do zignorowania, nawet gdy człowiek ma ochotę bohatera potrząsnąć.

To jest dla mnie historia bardziej kłująca i jednocześnie bardziej „dorosła” w emocjach. Dawson popełnił błąd i nie ma tu drogi na skróty, bo Barrie pamięta, a pamięć nie jest gumką do mazania. Najbardziej działało na mnie to, że kiedy oni się spotykają, uczucie nie wraca jak różowy balonik, tylko jak coś, co uwiera pod żebrami.

Oceniam to opowiadanie wysoko za napięcie i za to, że Palmer umie pisać o mężczyźnie, który jest zimny, bo nie umie inaczej, ale przez to potrafi być raniący. Minusem jest to, że ja bym chciała więcej konsekwencji. Więcej pokory. 

W drugim tekście z kolei ujęło mnie to, że punkt zapalny nie jest romantyczny, tylko życiowy: dziecko. Scena z małą Sarą Jane, adwokatem i kompletnie zaskoczonym Blakiem działa jak natychmiastowy kopniak w rutynę bohatera. Nagle nie da się już być tylko zgorzkniałym singlem, bo na progu stoi ktoś, kto nie potrzebuje jego min, tylko jego obecności.

To opowiadanie ma w sobie dużo ciepła, a Sara Jane jest świetnym katalizatorem zmiany. Lubię też Meredith, bo wnosi spokój i nadzieję bez robienia z siebie męczennicy. Minusem jest przewidywalność, ale w tej historii mi to w ogóle nie przeszkadzało, bo ja po „Pamiętnej nocy” potrzebowałam czegoś, co serce trochę poskłada, a nie jeszcze dobije.

Dla mnie „Grzechy młodości” są idealne, jeśli lubisz romanse, w których: mężczyźni są twardzi na zewnątrz, a w środku przestraszeni własnym uczuciem, kobiety muszą mieć cierpliwość, ale nie są bezwolne, finał jest dobry i daje odpoczynek. Jeśli natomiast ktoś nie znosi schematów Palmer, to ten tom go raczej nie nawróci, bo autorka gra tu swoimi stałymi nutami.

Całości daję 4/5. „Pamiętna noc” zostaje w głowie mocniej, ale „Ojciec mimo woli” daje większą ulgę i to takie przyjemne ciepło, dla którego w ogóle sięga się po te historie.

I na sam koniec: dobrze było kupić tę książkę w używanej wersji na tej stronie. To jest dokładnie ten typ lektury, którą pochłania się szybko, a potem ma się ochotę natychmiast szukać kolejnej Palmer, więc używany egzemplarz ma sens i finansowo, i tak po ludzku, bo książka krąży dalej.