Frankenstein. Mit i filozofia

Kiedy mówimy o „Frankensteinie” jako o micie, nasuwają się dwie kluczowe kwestie: czym dokładnie jest ten mit i w jaki sposób powinniśmy go interpretować, aby lepiej zrozumieć filozoficzną głębię tej powieści. Zastanawiając się, jak rozumieć rewolucję francuską z perspektywy angielskiej kobiety, której rodzice, William Godwin i Mary Wollstonecraft, byli znanymi myślicielami – on jako filozof anarchista, a ona jako jedna z pierwszych feministek – natrafiamy na niezwykłe połączenie podziwu i odrazy. Mary Shelley wyraża te emocje, kreując potwora, który jest jednocześnie dobroduszny i potwornie zły, w równym stopniu przypominając zarówno sankiulotę, jak i Napoleona. To właśnie stworzenie Frankensteina, wymyślone przez Shelley w 1816 roku, jest centralną postacią tej fascynującej opowieści, która stanowi lekturę obowiązkową dla wszystkich zainteresowanych, jak rodzą się mity, jakie pełnią funkcje i jak trwają w czasie.Mary Shelley proponuje, by mit potraktować jako wyobrażoną odpowiedź na rzeczywiste sprzeczności. Jest to reakcja na historyczną sprzeczność między poparciem a odrzuceniem rewolucji, a także dyskursywne napięcia między oświeceniowym racjonalizmem a religijnym motywem diabła w narracji. Wreszcie, Frankenstein podejmuje się odpowiedzenia na odwieczne, niemal dziecinne pytanie: jak powstają dzieci? Ta powieść to zatem bogaty dialog między różnorodnymi stanowiskami i wartościami, które rezonują w społecznych i osobistych kontekstach.