Ekonomiści czytani ale nie słuchani

Bazując na wystąpieniach Rad Ekonomicznych przy Prezesie Rady Ministrów, autor zdołał ukazać szczegółowy obraz polskiego środowiska ekonomicznego tamtego okresu. Dzięki starannie dobranym cytatom członków tych ciał oraz niezależnych obserwatorów, książka ta stanowi cenne źródło informacji o roli instytucjonalnego doradztwa ekonomicznego. Główne treści opierają się na artykułach i wywiadach publikowanych w różnorodnych czasopismach oraz prasie społeczno-politycznej.Publikacja przybliża dorobek oraz ocenę działalności czterech kluczowych organów doradczych powoływanych przez Prezesa Rady Ministrów, takich jak Rada Ekonomiczna przy Prezesie Rady Ministrów z początku 1957 roku, Konsultacyjna Rada Gospodarcza z 1 kwietnia 1982 roku, Rada Ekonomiczna przy Radzie Ministrów z grudnia 1989 roku i wreszcie Rada Strategii Społeczno-Gospodarczej z 28 czerwca 1994 roku. Te rady pełniły rolę doradczą, proponując kierunki polityki społeczno-gospodarczej i oceniając projekty z nią związane.Największe zaangażowanie władz w komunikowanie się z obywatelami na tematy społeczno-gospodarcze miało miejsce w kluczowych momentach historii, takich jak Październik 1956 roku, 13 grudnia 1981 roku czy 4 czerwca 1989 roku. Wydarzenia te doprowadziły do tworzenia licznych organów opiniodawczych, które miały wspierać proces komunikacji między rządzącymi a społeczeństwem, zgodnie z zasadą „otwartej kurtyny”. Warto wspomnieć, że udział w takich radach niekiedy był postrzegany jako akt kolaboracji z władzą przez ekonomistów pozostających w opozycji, co szczególnie mocno zaznaczyło się w odniesieniu do Konsultacyjnej Rady Gospodarczej z lat 1982–1989.Książka została wydana pod patronatem Polskiego Towarzystwa Ekonomicznego, co podkreśla jej naukowy charakter i znaczenie dla środowiska akademickiego.