Edukacyjne i kulturowe aspekty podróży z ziem polskich na zachód Europy w dobie nowożytnej i nowoczesnej (do 1939 r.)

Tom, który jest przedmiotem naszej uwagi, przedstawia różnorodne spojrzenia na edukacyjne i kulturowe aspekty podróży z ziem polskich na zachód Europy, zarówno w erze nowożytnej, jak i nowoczesnej. Zgromadzone w nim badania mają na celu świeże, interdyscyplinarne podejście do licznych podróży podejmowanych przez polskie elity, otwierając pole do dyskusji nad kwestiami związanymi z organizacją, przebiegiem i ich konsekwencjami dla podróżników oraz całych społeczności. W epoce baroku zagraniczna podróż była kluczowym etapem edukacji, uzupełniając naukę zdobywaną w szkołach i kolegiach na terenie kraju, co skutkowało tym, że kolejne pokolenia młodych szlachciców i magnatów decydowały się na wyjazd w „cudze kraje”. Z biegiem czasu ewoluowały motywy, które skłaniały Polaków do wyjazdów, jednak największe miasta Europy niezmiennie przyciągały studentów, naukowców oraz artystów z polskich ziem. Pomimo zmian w stylach i sposobach podróżowania, zarówno w czasach nowożytnych, jak i nowoczesnych, zagraniczne wyprawy były źródłem cennej wiedzy, bogatych doświadczeń życiowych i doskonałej rozrywki.