Edukacja domowa. Edukacja przyszłości

Oddanie dzieci do przymusowej placówki edukacyjnej jest porównywalne do doświadczenia odwiedzania bufetu na małej, prowincjonalnej stacji kolejowej. Każdemu wręczana jest taca, na której przypadkowe dania są ustawiane w naczyniach przez nieznanych ludzi, zupełnie nie dbających o nasze gusta czy kulinarne preferencje. Każde danie jest przypisane do konkretnego numeru, a ich wydawanie odbywa się w anonimowy sposób, zgodnie z ustaloną kolejnością. Taki system jest wygodny i przewidywalny dla tych, którzy zarządzają bufetem, ale dla klientów oznacza brak osobistego podejścia, co wzmaga uczucie obcości oraz wrażenie traktowania ich przedmiotowo. Posiłki serwowane w takich miejscach znacznie różnią się od tych domowych, przygotowywanych z uwagą i troską o potrzeby bliskich. W domu posiłki są efektem wspólnych wyborów członków rodziny, którzy dbają o swoje wzajemne upodobania i potrzeby. Codzienne życie jest pełne emocji, które odzwierciedlają się w podejściu do gotowania – mamy tutaj do czynienia z dobrocią, czułością i człowieczeństwem, a nie jedynie z mechanizmem i kalkulacją. Nie przepadam za grą "otwórz usta, zamknij oczy", nawet gdy jest to propozycja mojego ukochanego dwunastoletniego syna.

Kiedy nasze dzieci wysyłamy do publicznej szkoły, powierzamy je w ręce obcych osób. Ani te osoby nie znają naszych dzieci, ani my ich nie znamy. My się wycofujemy, zamykamy oczy, a oni karmią nasze dzieci. Często zdarza się, że najbardziej kreatywne, niezależnie myślące i wrażliwe dzieci nie chcą bezrefleksyjnie poddawać się takiemu systemowi. W obliczu obcych ludzi serwujących im jednostajną edukacyjną papkę, buntują się lub zamykają w sobie. Dzieci te, zwłaszcza te bardziej wrażliwe i twórcze, pragną bardziej osobistego podejścia, podobnie jak przy domowych obiadach dopasowanych do ich gustów i potrzeb. Chcą samodzielnie wybierać to, co odpowiada ich osobistemu rozwojowi i wewnętrznym potrzebom.

Ludzie mogą być samoukami lub pozbawionymi inicjatywy.

(fragment książki)