Dziki irys

Louise Glück w tej książce prezentuje swoją niekwestionowaną biegłość literacką. Jej wiersze charakteryzują się oszczędnością i brakiem zbędnych ozdobników. Są nieco naiwne, niemal bezwzględne, ale właśnie dzięki temu zyskują niesamowitą plastyczność, zmysłowość i głęboko poruszający charakter, nierzadko wzbogacony ironią. Autorka nie stawia na sentymentalizm, lecz na wnikliwą analizę współczesnych uczuć, odwołując się do zagubionych w tradycyjnych ramach odpowiedzi na egzystencjalne pytania i niepokoje.

Unikalność i siła tego zbioru wierszy, który można czytać jak jeden spójny poemat, bazuje na odważnym zabiegu, by oddać głos kwiatom. Irys, mak, cebulica czy przebiśnieg przemawiają tutaj w pierwszej osobie. To podejście łatwo mogło przerodzić się w naiwną formę, jednak Louise Glück unika tego z wdziękiem, tworząc hipnotyzujący i autonomiczny świat. Jej sztuka polega na umiejętności poruszania się na cienkiej granicy między artystyczną autentycznością a fałszem, dzięki czemu pozostaje wiarygodna i tworzy dzieło wyjątkowej wartości.