Dzienniki. Legiony i II wojna światowa

Tadeusz Pełczyński przyszedł na świat 14 lutego 1842 roku w Warszawie. W 1915 roku dołączył do Legionów, gdzie rozpoczął służbę jako oficer w 6 Pułku Piechoty i przejął dowództwo nad plutonem. Po kryzysie przysięgowym w 1917 roku został na krótko aresztowany, ale już rok później, w 1918 roku, wstąpił do Wojska Polskiego, obejmując dowództwo 1 kompanii, a wkrótce także batalionu w 6 Pułku Piechoty Legionów. W marcu 1920 roku przeniesiony został do warszawskiej Szkoły Podchorążych Piechoty, gdzie najpierw dowodził kompanią, a następnie całością batalionu. Po ukończeniu kursu 1 października 1923 roku otrzymał dyplom naukowego oficera Sztabu Generalnego. Następnie, od 1 września 1924 roku, pracował jako referent w Biurze Ścisłej Rady Wojennej w Wydziale "Wschód" Oddziału IIIa. Podczas przewrotu majowego w 1926 roku opowiedział się po stronie zamachowców, a od maja 1927 roku służył w Oddziale II Sztabu Generalnego, gdzie pełnił funkcję szefa polskiego wywiadu i kontrwywiadu przez największą część okresu międzywojennego. W styczniu 1939 roku, w związku z polityczną działalnością swojej żony, Wandy Pełczyńskiej, przeciwko Edwardowi Rydzowi-Śmigłemu i Felicjanowi Składkowskiemu, został zwolniony z funkcji szefa Oddziału II SG i mianowany dowódcą piechoty dywizyjnej 19 Dywizji Piechoty. Podczas agresji niemieckiej we wrześniu 1939 dowodził zgrupowaniem działającym za liniami wroga w Lasach Przyuskich. Po zakończeniu tejże kampanii wrócił do Warszawy, gdzie zaangażował się w działalność konspiracyjną w strukturach SZP, ZWZ, a następnie AK. W latach 1940–1941 pełnił funkcję komendanta Okręgu Lubelskiego ZWZ, ale zdemaskowany przez Gestapo, powrócił do Warszawy, zostając szefem sztabu KG ZWZ-AK od lipca 1941 roku do października 1944 roku. Od lipca 1943 roku był także zastępcą komendanta głównego AK. 1 października 1943 roku awansowany został do stopnia generała brygady przez Naczelnego Wodza i odpowiedzialny był za akcje sabotażowe Kedywu. Pełczyński wspólnie z generałem Okulickim wystąpił 21 lipca 1944 roku z wnioskiem do generała Komorowskiego o wywołanie powstania w Warszawie i na spotkaniu KG AK 31 lipca 1944 roku opowiedział się za rozpoczęciem powstania. W trakcie powstania warszawskiego, 4 września 1944 roku, został ciężko ranny podczas bombardowania, co uniemożliwiło mu dalsze pełnienie funkcji szefa sztabu KG AK. Po kapitulacji powstania trafił do niemieckich obozów Langwasser i Codlitz. Po wojnie emigrując, zmarł w 1985 roku. Tadeusz Pełczyński wraz z Wandą Pełczyńską byli uważani za wzór patriotyzmu, walcząc o niepodległość Polski. W książce, w której przytoczone są szczegóły działań 6 Pułku Piechoty, zawarto także poruszające sejmowe wystąpienie Wandy Pełczyńskiej. W tym przemówieniu wyrażała ona potrzebę integracji innych narodowości zamieszkujących Polskę, w szczególności zaś podejmowała się krytyki polskiej polityki wobec Ukraińców. Książka składa się z trzech części prezentujących historię 6 Pułku Legionów, dzienniki wojenne Tadeusza Pełczyńskiego oraz pisma Wandy Pełczyńskiej. Pomimo trudności związanych z odczytem oryginalnych dzienników, ich zawartość wnosi ogromne wartości dla badaczy.