Dzienniki. Lata 1944-1960. Tom 1

Dzienniki Władysława Tatarkiewicza, obejmujące lata 1944-1960 w tomie pierwszym oraz 1961-1976 w tomie drugim, stanowią niezwykle cenne źródło informacji historycznej. Pierwszy tom to nie tylko zapis filozoficznych refleksji autora, ale przede wszystkim dokumentacja rzeczywistości powojennej Polski. Tatarkiewicz, będąc znakomitym obserwatorem i sprawozdawcą, skrzętnie notuje codzienne wyzwania, troski o najbliższych, relacje towarzyskie oraz podejmuje pierwsze próby przywrócenia działalności akademickiej i naukowej w nowych realiach. Spotykamy tu wiele znaczących postaci ze świata polskiej filozofii, nauki, sztuki i dziennikarstwa. Notatki tego okresu są zwięzłe, często skrótowe, a nazwiska osób zaszyfrowane inicjałami, gdyż pierwotnie nie planowano ich publikacji.Rekonstrukcja rękopisów zawdzięczamy zespołowi pod kierunkiem Profesora Radosława Kuliniaka, w skład którego wchodzili D. Leszczyna, M. Pandura i Ł. Ratajczak. Ich praca wymagała nie tylko cierpliwości, ale także głębokiej wiedzy i zrozumienia kontekstu historycznego. Nagłe odkrycie i wydobycie rękopisów z czeluści bibliotecznych półek pozwoliło na ich publikację, co czyni je wyjątkowym narodowym skarbem.Tatarkiewicz swoje zapiski prowadził jednak od lat młodzieńczych aż do Powstania Warszawskiego. Niestety, w wyniku wojennych zawirowań, większość wcześniejszych Dzienników została utracona w pożarze, gdy autor musiał w pośpiechu opuszczać swój warszawski dom. Pewne wydarzenia, choć już nie tak szczegółowo, próbował później odtworzyć wspólnie z żoną Teresą w książce „Wspomnienia”, wydanej w 1979 roku przez ich syna, Krzysztofa Tatarkiewicza. Z tego powodu obecnie wydane Dzienniki mają nieocenioną wartość jako świadectwo minionej epoki i unikalny dokument tamtych czasów.