Dziennik 1981-1983

Włodzimierz Kapczyński (1929-2018) odegrał kluczową rolę w polskim ruchu oporu przeciwko reżimowi komunistycznemu. Jego działalność rozpoczęła się w 1947 roku, kiedy założył Związek Walki z Komunizmem. Jednak już rok później został aresztowany i przez Wojskowy Sąd Rejonowy w Katowicach skazany na siedem lat więzienia. W czasie odbywania kary przebywał w różnych zakładach karnych, takich jak Sosnowiec-Radosze, Wronki, Potulice, Racibórz oraz w Obozie Pracy Więźniów w Jelczu. Na szczęście, w 1953 roku, dzięki amnestii, został zwolniony.We wrześniu 1980 roku Kapczyński dołączył do ruchu Solidarności, gdzie pełnił funkcję przewodniczącego Komisji Zakładowej w Budostalu-4. Był delegatem na I i II Walnym Zjeździe Delegatów Regionu Śląsko-Dąbrowskiego oraz członkiem Zarządu Regionu. Pracował w biurze informacji oraz w poligrafii, znacząco przyczyniając się do rozwoju tych działów. Od 1981 roku był członkiem Związku Solidarności Polskich Kombatantów, a także jednym z inicjatorów Związku Więźniów Politycznych PRL.13 grudnia 1981 roku Włodzimierz Kapczyński znalazł się w gronie internowanych, przebywając w ośrodkach odosobnienia w Katowicach, Jastrzębiu-Szerokiej i Uhercach, z których zwolniono go w lipcu 1982 roku. W latach 1982-1989 angażował się w działalność Regionalnej Komisji Wykonawczej, kończąc swoją działalność jako szef kolportażu w regionie północno-wschodnim w 1988 roku. Był on również organizatorem podziemnej poligrafii, odpowiadając za drukowanie Regionalnego Informatora Solidarności, Głosu Śląsko-Dąbrowskiego oraz książek. W lutym 1989 roku wziął udział w II Zgromadzeniu Działaczy Solidarności Regionu Śląsko-Dąbrowskiego w Ustroniu-Polanie.Za swoje znaczące zasługi Włodzimierz Kapczyński został uhonorowany w 2007 roku Krzyżem Komandorskim z Gwiazdą Odrodzenia Polski oraz w 2016 roku Krzyżem Wolności i Solidarności.