Dziennik 1941-1943. Ponary

"Dziennik" autorstwa Kazimierza Sakowicza to wstrząsający dokument ludobójstwa dokonanego przez Niemców w Ponarach, niedaleko Wilna. Miejsce zbrodni, które kiedyś miało być sowiecką bazą paliwową, stało się miejscem śmierci tysięcy ludzi, gdyż niemieccy okupanci wykorzystali głębokie wykopy do masowych egzekucji. Przestępstwa te realizowali Litwini współpracujący z Niemcami. Notatki Sakowicza obejmują okres od 11 lipca 1941 roku do 6 listopada 1943 roku.Sakowicz, który był przed wojną dziennikarzem i wydawcą, a także członkiem Armii Krajowej, mieszkał w Ponarach od 1941 roku. Jego dom sąsiadował z miejscem zbrodni, co pozwoliło mu być świadkiem tragicznych wydarzeń. Z zimną precyzją zapisywał to, czego był świadkiem, na luźnych kartkach i kawałkach papieru, opierając się zarówno na własnych obserwacjach, jak i na relacjach innych osób. Te zapiski, ukrywane w butelkach w ogrodzie, zostały przypadkowo odnalezione po zakończeniu wojny.W Ponarach rozstrzeliwano nie tylko Żydów i Polaków, mieszkańców Wilna i okolic, ale także członków ruchu oporu ZWZ-AK, zakładników z wileńskiej inteligencji oraz radzieckich jeńców wojennych. Tragiczna historia, którą Sakowicz uchwycił w swoich notatkach, jest świadectwem potwornej brutalności i bezwzględności tamtych czasów.