Dziedzictwo myśli pedagogicznej

Rozwój myśli pedagogicznej Edmunda Bojanowskiego był ściśle związany z jego życiem, osobistymi doświadczeniami oraz skomplikowaną rzeczywistością społeczno-kulturową jego czasów. Wartości, które wyniósł z domu rodzinnego, świadome dążenie do własnego rozwoju oraz zaangażowanie w poszukiwanie prawdy poprzez harmonijne połączenie natury, religii i historii, umożliwiały mu dostrzeganie piękna i szerzenie dobra. Takie wszechstronne i zrównoważone podejście do siebie oraz do współczesnych wyzwań umożliwiało mu rozwinięcie szerokiej działalności w duchu służby Bogu, ludziom, ojczyźnie i Kościołowi. Działał odpowiedzialnie, odkrywając prawdę o człowieku i jego pełnym rozwoju, gromadząc wiedzę oraz opracowując systemowe rozwiązania organizacyjne, które doprowadziły do stworzenia instytucji ochrony i zgromadzenia zakonnego, zapewniając ich skuteczne funkcjonowanie. Chociaż idee pedagogiczne Bojanowskiego oraz ich praktyczne zastosowania powstały w połowie XIX wieku, ponownie analizowane dzisiaj okazują się niezwykle aktualne, a nawet nowatorskie. Ich implementacja we współczesnej edukacji manifestuje się w indywidualnym podejściu do osoby oraz w rozumieniu procesu wychowania – jego roli od wczesnych lat życia dziecka aż po dorosłość, jak i w sposobie jego praktycznego wdrażania. Podstawy leżące u zrozumienia istoty ludzkiego życia, rozwoju, edukacji i działania, które mają swoje korzenie w naturze, religii i historii, nadają myśli pedagogicznej oraz dziełom Edmunda Bojanowskiego ponadczasowy charakter.