Dzieci nocy

Z całego serca biję brawo i symbolicznie uchylam czapki przed Dannym Simmonsem za to, że tchnął świeże powietrze w zatłoczony i skostniały świat wampirów. Ogólnie przyznaję tej książce solidne cztery gwiazdki, choć są w niej elementy, które bez problemu zasługują na pięć, a nawet sześć gwiazdek, co czyni ją pozycją obowiązkową dla fanek klasycznej literatury wampirycznej. Podstawowa fabuła opowiada o amerykańskim zespole badawczym, który udaje się do Rumunii po upadku reżimu Ceaușescu, aby zbadać przypadki AIDS w sierocińcach, i odkrywa dziecko, którego unikalna chemia krwi może kryć lekarstwo zarówno na AIDS, jak i na raka. Choć nie należę do osób pochłaniających hurtowe ilości opowieści o wampirach, przez lata przeczytałam sporo tego typu książek, w tym wiele klasyków. Mówiąc o klasycznych historiach wampirycznych, nie biorę pod uwagę literatury młodzieżowej w rodzaju sagi Zmierzch ani popularnych romansów paranormalnych czy urban fantasy, w których wampiry są jedynie bohaterami drugiego planu, lecz mam na myśli historie badające pochodzenie i ewolucję wampirów albo oferujące nowe i świeże spojrzenie na mitologię wampiryczną. Z takim nastawieniem miałam dotąd cztery książki lub serie, które uważałam za punkt odniesienia dla wysokiej jakości literatury wampirycznej, a były to Dracula Brama Stokera jako pierwsza i być może najlepsza historia o wampirach, Agyar Stevena Brusta jako najbardziej unikalna powieść wampiryczna jaką czytałam, Kroniki Wampirów Anne Rice które zrewolucjonizowały wizerunek wampira jako mrocznego symbolu erotycznego oraz The Strain Guillermo del Toro, która jako pierwsza pokazała przemianę w wampira oczami nowo przemienionej osoby walczącej z żądzą krwi. Wyróżnić warto także Jestem legendą Richarda Mathesona, Some of Your Blood Theodore’a Sturgeona, DRACULAS oraz Carrion Comfort Dana Simmonsa. Children of the Night dołącza do tego kanonu z dwóch kluczowych powodów. Po pierwsze wampiryzm został tu przedstawiony jako zjawisko naukowe, logicznie wyjaśnione z medycznego i biologicznego punktu widzenia, od sposobu przemiany po długowieczność i nadnaturalne zdolności. Po drugie, i to mój absolutnie ulubiony element książki, są fragmenty narracji prowadzone z punktu widzenia Vlada Tepesa, historycznego pierwowzoru Draculi. Jest to najbardziej brutalna, uwodzicielska i przerażająca interpretacja tej postaci, jaką kiedykolwiek poznałam, a głos Vlada emanuje siłą, sadyzmem i chłodną obojętnością wobec okrucieństw, które opisuje, co jednocześnie odpycha i fascynuje. To właśnie te fragmenty sprawiają, że dobra powieść staje się bardzo dobrą. Dlaczego więc tylko cztery gwiazdki. Fabuła momentami jest zbyt rozwleczona i nie tak wciągająca, jak bym oczekiwała, a poza Vladem Tepesem postacie są raczej jednowymiarowe, przez co trudniej było mi przejąć się ich losem, co obniża napięcie dramatyczne. Mimo tych wad gorąco polecam tę powieść, ponieważ jest bardzo dobrą lekturą, a fragmenty poświęcone Draculi są absolutnie znakomite. Cztery na pięć i zdecydowanie polecam. Książka była nominowana do nagrody Brama Stokera i zdobyła nagrodę Locus za najlepszą powieść dark fantasy lub horror, a wersja audio czytana przez George’a Ralpha wypada szczególnie dobrze, zwłaszcza w partiach poświęconych Vladowi.