Dysputa o dziele

Dla Platona i Arystotelesa każdy byt ma przypisane do siebie dzieło - nóż wyróżnia się swoją funkcją cięcia, z kolei koń doskonałością w bieganiu. Byt, który pełni swoje dzieło w zgodzie z jego naturą, staje się pełniejszym sobą, zdobywa dzielność i odnajduje szczęście. Jak jednak określić, czym jest właściwe dzieło człowieka?W myśl krytyki Hobbesowskiego antropomorfizmu człowiek został pozbawiony zarówno dzielności, jak i dzieła. W świecie mechanicyzmu żaden byt nie jest obdarzony własnym dziełem – koń podlega tresurze, by mógł biegać, a nóż jest wytwarzany po to, by ciął. Idea dzieła jest zewnętrznie narzucona, stanowi intelektualny konstrukt, który uzasadnia dominację człowieka nad innymi istotami oraz nad przyrodą. Dzieło staje się z kolei wzorcem władzy i nierówności, źródłem smutku i niesprawiedliwości.Agamben w swojej koncepcji niedzielności postuluje wyzwolenie istnienia od logiki dzieła, co umożliwiłoby istotom przyjęcie prostego trybu życia, który nie zakłada ani szczęścia, ani jego braku. Pytanie o dzieło człowieka wykracza poza poszukiwanie szczęścia i obejmuje szerokie zagadnienia ontologii oraz polityki zachodniej kultury. Czy prawdziwa rewolucja to rezygnacja z pogoni za szczęściem, czy też życie zgodne z naszą dzielnością – autentyczne i pełne – stanowi nade wszystko istotę człowieczego dzieła i symbolizuje osiągnięcie wolności w pełnej krasie?