Dwoje nad przepaścią

Czterodniowa wyprawa survivalowa i bohaterowie całkowicie różni to przepis na dobrą książkę i wyszło to autorce genialnie. Spodziewałam się zachwytu bo poprzednia trylogia tej autorki też mi się spodobała.

Polubiłam głównych bohaterów. Z początku jak się da domyślić było między nimi średnio ale stopniowo zaczęli sobie ufać i zostało to dobrze przedstawione bo nie stało się to nagle przez kaprys autorki tylko naprawdę pod wpływem sytuacji, rozmów i trudności na ich drodze, zachodziły w ich zachowaniu przemiany a ich relacja wydawała się naturalna.

Sceneria bardzo klimatyczna, dobrze się to czytało. Dzicz walka o przetrwanie i nagrywanie reality show wypadło świetnie. Oczywiście było kilka takich sytuacji,że ciężko było w to troszkę uwierzyć bo były absurdalne albo nie wykonalne ale to książki dla młodzieży więc przymykam na to oko, bo sama rozrywka była przednia.

Książę czytało się naprawdę szybko, akcja dynamiczna a przez to ,że nie miałam pojęcia co się wydarzy i jakie następne trudności pojawia się przez bohaterami czytało się ją jeszcze szybciej bo chciałam poznać co będzie dalej i jak się zakończy ta książka. Bardzo ją polecam tak jak poprzednią trylogię tej autorki.

Dwoje nad przepaścią" to moja pierwsza książka z motywem survivalu i muszę przyznać, że zupełnie nie spodziewałam się, jak bardzo ten klimat przypadnie mi do gustu. Surowa przyroda, ograniczone zasoby, presja czasu i świadomość, że można liczyć wyłącznie na siebie i tę jedną, konkretną osobę obok. To wszystko nadało historii intensywności, jakiej dawno nie czułam podczas czytania młodzieżówki. Autorka naprawdę świetnie wykorzystała ten motyw, budując napięcie nie tylko przez zagrożenia w terenie, ale też przez emocje bohaterów.
Punkt wyjścia jest prosty: Zander Rune, aktor z nadszarpniętą reputacją, ma wziąć udział w survivalowym reality show, by odbudować swój wizerunek. Charlie Hart trafia na wyprawę trochę przez przypadek i wcale nie jest zachwycona towarzystwem gwiazdy, której szczerze nie znosi. Ona go nie cierpi. On jej potrzebuje. A kamera rejestruje każdy ich krok.

Spodziewałam się klasycznego schematu enemies to lovers, iskrzących kłótni, ostentacyjnej niechęci i powolnego topnienia lodów. Tymczasem ta wrogość ze strony Charlie nie była aż tak wyczuwalna, jak zakładałam. Owszem, deklaruje, że go nie znosi, ale w praktyce między nimi dość szybko pojawia się nić porozumienia. Nie było tu ostrej, wyraźnej granicy między „nie cierpię cię” a „zaczynam ci ufać”. Zamiast tego dostajemy relację rozwijającą się bardziej miękko, spokojniej i może właśnie dlatego bardziej wiarygodnie.

Największą siłą tej historii jest dla mnie obserwowanie, jak bohaterowie radzą sobie w sytuacji granicznej. Kiedy znikają wygody, telefony i bezpieczna odległość, zostają tylko lęki, poczucie winy i to, co naprawdę myślą o sobie nawzajem. Survival nie jest tu wyłącznie tłem, staje się katalizatorem rozmów, konfrontacji i decyzji, których nie da się cofnąć. Pojawia się pytanie: czy przetrwają, zdani wyłącznie na siebie? I nie chodzi tylko o fizyczne przetrwanie w dziczy, ale też o to emocjonalne. Niektóre rozwiązania fabularne są dość filmowe i momentami mało realistyczne, jednak potraktowałam to jako świadomy zabieg, coś na kształt dynamicznego filmu przygodowego zamkniętego w książce. Dzięki temu czytało mi się ją szybko, z rosnącą ciekawością, co jeszcze może się wydarzyć w ciągu tych kilku dni.

To opowieść o drugich szansach, o tym, jak łatwo przykleić komuś etykietkę i jak trudno ją potem odkleić. O tym, że czasem trzeba znaleźć się na krawędzi, dosłownie i w przenośni, żeby zobaczyć wyraźniej, kim się jest i czego się https://******.**śli ktoś, tak jak ja, dopiero zaczyna przygodę z motywem survivalu w literaturze, to uważam, że to bardzo dobry start. Emocjonalny, wciągający i zostawiający po sobie ciepłe poczucie, że nawet nad przepaścią można znaleźć kogoś, kto poda rękę