Dowód na istnienie. Poezja Julii Hartwig wobec egzystencji i sztuki

Autorka monografii analizuje tematy egzystencjalne w poezji Julii Hartwig, podkreślając jej naturalne skłonności ku metafizyce i refleksji nad sztuką jako równorzędnym sposobem istnienia. Główne wątki interpretacyjne koncentrują się wokół pojęć bytu, epifanii, apokatastazy, a także pamięci i doświadczenia. Umiejscowienie tych rozważań w kontekście hermeneutyki Hansa-Georga Gadamera oraz filozofii subiektywności pozwoliło uwidocznić kluczowe elementy poetyckiego światopoglądu Hartwig. Widzi ona ludzkie życie jako dynamiczny proces stawiania pytań o autentyczność i sens istnienia. Kluczowym aspektem podmiotu staje się jego chęć uczestnictwa w świecie oraz zdolność do tworzenia sensu. Flakowicz-Szczyrba skupia się na obecności charakterystycznej dla podmiotu dyspozycji metafizycznej oraz nowoczesnej świadomości języka. W poezji Julii Hartwig język jest narzędziem poznania rzeczywistości, a podmiot zdaje sobie sprawę z jego konwencjonalizującej i pośredniczącej roli. Rzeczywistość zawsze ujawnia się poprzez reprezentacje tekstowe. Te refleksje dopełnia przekonanie o uprzywilejowanej roli wizualnej percepcji bytu w poezji Hartwig.