Dom Straussów

Adrian Bednarek jest jednym z tych twórców, których obserwuje od dłuższego czasu i z których twórczością jestem w miarę na bieżąco. Jego książki bywają różne - czasami są genialne i jestem pod ogromnym wrażeniem jego talentu pisarskiego, a czasami jest to niewypał, który czyta się okropnie i nie mam ochoty wracać do jego książek już nigdy w życiu. Nie da się jednak jednemu zaprzeczyć - jest to zdecydowanie twórca unikatowy, który wypracował swój własny, charakterystyczny styl i podąża swoją drogą po rynku wydawniczym, w którym wszystko zaczyna wyglądać jakby kopiowało samo siebie.

“Dom Straussów” zaciekawił mnie nie tylko dlatego, że jest to nowa książka Bednarka, ale dlatego, że jak nigdy wcześniej Bednarek niesamowicie podzielił czytelników! O tej książce można przeczytać albo same zachwyty, albo łajanie i wycie zawiedzionego czytelnika. Ciekawiło mnie więc, jak ja sam odbiorę ten slasher (co ciekawe, jest to gatunek, który w Polsce rzadko się zdarza - zwłaszcza na gruncie literackim).

No i muszę przyznać - podobało mi się! Już z samego początku, koncept na to, żeby tą historię osadzić w spokojnej mazurskiej okolicy i by bohaterowie pozbawieni zostali telefonów wydawał mi się interesujący. Szczególnie ten drugi wprowadził ciekawy konflikt dramatyczny, bo nie każdy jest zadowolony z takiego obrotu sprawy. Rozpoczynają się drobne konflikty wewnątrz grupy, które skutkują tym, że zaczynają oni spędzać czas osobno. Będą musieli się jednak na nowo zjednoczyć, kiedy okaże się, że jedna z par zaginęła. To może oznaczać tylko jedno - nadchodzą kłopoty i niebezpieczeństwo.

Bednarek w swoim stylu buduje swoją książkę i dramatyzm na drobnych zgrzytach, nieporozumieniach, konfliktach. Później podkręca jedynie dramatyzm i napięcie, aż wszystko eskaluje w punkcie kulminacyjnym. Jest to wszystko napisane i przemyślane w sposób wzorcowy. Nie ma w książce fałszywych nut i każde kolejne wydarzenie wydaje się bezpośrednio wynikać z poprzedniego. Bohaterowie nakreśleni są dość stereotypowo i prosto, ale zupełnie mi to nie przeszkadzało - to przecież slasher, a nie wydumana powieść psychologiczna! “Dom Straussów” okazał się być więc dziełem udanym - może nie nowatorskim, czy wyjątkowym, ale na pewno spełniającym swoje zadanie.

Ale się zaskoczyłam tą książką! Zaznaczę na początku, że nie kojarzyłam do tej pory autora “Domu Straussów” - Adama Bednarka. To moje pierwsze spotkanie z jego twórczością, dlatego też nie będę mogła porównać tego dzieła z innymi dokonaniami autora. Jest to dla mnie też niecodzienny wybór, bo rzadko kiedy wybieram horrory do czytania - raczej wolę oglądać filmy z tego gatunku, niż czytać książki (choć twórczość Stephena Kinga bardzo sobie cenię). Można więc powiedzieć, że nie jestem osobą, do której była kierowana książka, ale jednak okazuje się, że Bednarek trafił idealnie w moje dziwne, wymagające gusta.

Podobało mi się to, jak swojskie jest to dzieło. Choć zazwyczaj slasher łączymy z amerykańską popkulturą, ichniejszymi osiedlami przedmieść, rzadko z prowincją, autor “Domu Straussów” zdecydował się nie tylko na umieszczenie akcji książki w Polsce, ale co ważne - bohaterowie wyjeżdżają na Mazury do leśnego domku w Mikołajkach. Jest ich piątka - są przyjaciółmi, którzy ukończyli właśnie studia magisterskie i zamierzają świętować ten fakt właśnie w tym miejscu. Adam, niewątpliwie lider grupy, proponuje im odrzucenie telefonów na czas wspólnego pobytu - tzw. “smartdetoks”. Okazuje się, że taka drobna bzdura prowadzi do naprawdę poważnej awantury - znajomi kłócą się i wkrótce każdy z nich będzie spędzał ten pobyt podzieleni. Niestety dzieje się coś nieoczekiwanego - pojawia się tajemniczy człowiek, który obserwował ich z daleka.

Późniejsze partie książki to jak można się domyślić mniej lub bardziej wyrafinowana jatka. Zaskoczyło mnie jak Bednarek z łatwością buduje napięcie. Książka rozpoczyna się dość łagodnie, ale wraz z kolejnymi konfliktami pomiędzy bohaterami, czuć, że sytuacja się zagęszcza. Momentami, naprawdę odczuwałam stres, jaki z pewnością dotknął również bohaterów. Pod tym względem książka była genialna.

W zasadzie mam niewiele więcej do powiedzenia o tej książce. Jest to raczej udane dzieło, które czytało się przyjemnie i w pewien sposób jestem nawet zadowolona z tego, że na nią trafiłam i przekonałam się, żeby ją przekonać. To po prostu solidna rozrywka.