Dom nad srebrną wodą

Wyjazd z przyjaciółkami? W teorii super: przekąski, gadanie do późna, zero obowiązków. Tylko że po kilku dniach ktoś zaczyna wszystkich drażnić samym sposobem oddychania, a niewinne „możesz po sobie posprzątać?” nagle brzmi jak wypowiedzenie wojny. W „Domu nad srebrną wodą” Anny Szczęsnej dochodzą do tego burze, przymusowe siedzenie w domu i ślady świadczące o tym, że ktoś kręci się w pobliżu. No pięknie. Miało być ładowanie baterii, a jest ochota, żeby sprawdzić zamek w drzwiach i jednak nie chodzić wieczorem samej po okolicy.

Najbardziej wkręciło mnie jednak nie to, co dzieje się na zewnątrz, ale atmosfera między kobietami. Bo możesz znać kogoś od lat, wiedzieć, jaką pije kawę i kiedy lepiej nie zaczynać rozmowy, a nadal kompletnie nie ogarniać, co ta osoba nosi w sobie. Tutaj czuć, że zwykłe nieporozumienia zahaczają o coś znacznie poważniejszego. Czytałam i miałam ochotę powiedzieć: dziewczyny, pogadajcie wreszcie tak naprawdę. Po czym przypominałam sobie, ile razy sama odpisałam „wszystko okej”, żeby tylko nie tłumaczyć, dlaczego właśnie nie jest okej. Także z tym doradzaniem to może jednak spokojnie.

Domek nad jeziorem też robi swoje. Na zdjęciach byłby pewnie idealny: natura, cisza, totalny reset. Ale kiedy nie możesz po prostu wyjść i odetchnąć, ta sama cisza zaczyna działać na nerwy. Podobało mi się, jak zmienia się odbiór tego miejsca. Niby wszystko jest znajome, a jednak coraz trudniej poczuć się swobodnie. Do tego świadomość, że ktoś jest w pobliżu… Nie, dzięki, ja już bym kombinowała, przy kim usiąść, żeby nie mieć okna za plecami. Ten niepokój pasował mi bardziej niż straszenie na siłę. Wystarczało, że nie wiedziałam, czego się spodziewać i czy bohaterki mogą przynajmniej liczyć na siebie.

Mam dwadzieścia lat i czasem serio wydaje mi się, że skoro jakaś przyjaźń przetrwała kilka konkretnych dram, to już nic jej nie ruszy. Ta książka trochę wybija mnie z takiego myślenia. Wspólne wspomnienia są ważne, jasne, ale nie załatwią za nas trudnych rozmów. Szczególnie kiedy w przeszłości wydarzyło się coś tragicznego, a temat nadal wraca między ludźmi, nawet jeśli nikt nie mówi o nim wprost. Rozumiem chęć odpuszczenia: po co ruszać coś, co boli? Tylko że czasami to „nie ruszajmy” oznacza, że wszyscy dalej obchodzą problem na palcach i udają, że mają luz.

Nie nazwałabym więc „Domu nad srebrną wodą” lekką książką do poczytania między scrollowaniem a odpisywaniem na wiadomości. Mnie wciągnęło właśnie to niewygodne zaglądanie w relacje, które z daleka mogą wyglądać całkiem dobrze. Kibicowałam kobietom, ale też łapałam się na ocenianiu ich zachowania, a potem myślałam: dobra, a ty niby zawsze umiesz powiedzieć wszystko prosto z mostu? No właśnie. Po lekturze zostało mi coś więcej niż ciekawość rozwiązania tajemnicy. Zaczęłam się zastanawiać, czy moje przyjaciółki naprawdę mogą mi powiedzieć wszystko, czy tylko te rzeczy, które łatwo mi przyjąć. I to już było pytanie, którego nie dało się zbyć krótkim „wiadomo, że tak”.