Dni długie jak lata

Wstrząsająca relacja z wojny widzianej z perspektywy dziecka ukazuje, jak wiele strat przyniósł ten czas - w tym nie tylko utracone dzieciństwo, ale i życie wielu niewinnych osób. Historia Bogdana Bartnikowskiego, który miał zaledwie 7 lat, gdy wybuchła II wojna światowa, jest jednym z najbardziej poruszających osobistych świadectw czasów wojennych. Podczas Powstania Warszawskiego pełnił rolę łącznika na Ochocie, a jego wspomnienia w sposób przejmujący obrazują rzeczywistość wojen. Najnowsze wydanie jego książki zawiera niepublikowane wcześniej fragmenty dotyczące okupacji i pobytu w obozach.Bogdan Bartnikowski urodził się w 1932 roku w Warszawie. Po zajęciu Ochoty przez oddziały RONA, został wraz z matką wypędzony i trafił do obozu przejściowego w Pruszkowie (Durchgangslager 121). 12 sierpnia 1944 roku został przewieziony do KL Auschwitz-Birkenau jako więzień numer 192731. Znajdował się tam najpierw w bloku dziecięcym obozu kobiecego, a następnie w sektorze B11a obozu męskiego wraz z innymi chłopcami z Warszawy. 11 stycznia 1945 roku został ewakuowany do Berlina-Blankenburga, gdzie do 22 kwietnia 1945 roku pracował przy odgruzowywaniu miasta. Po powrocie do Warszawy, kontynuował przerwaną przez wojnę naukę w Państwowym Gimnazjum i Liceum im. Stefana Batorego.Po zakończeniu swojej wieloletniej służby wojskowej, Bartnikowski pracował jako dziennikarz, nigdy nie zapominając dramatycznych przeżyć z okupacji i pobytu w obozach. Swoje doświadczenia spisał w książkach, takich jak zbiór opowiadań "Dzieciństwo w pasiakach" oraz powieści "Daleka droga", "Powrót nad Wisłę" i "Dni długie jak lata". Obecnie, będąc na emeryturze, aktywnie działa społecznie w Związku Literatów Polskich i Związku Powstańców Warszawskich. Za swoje zasługi został odznaczony m.in. Krzyżem Oświęcimskim oraz Krzyżem Oficerskim i Kawalerskim Orderu Odrodzenia Polski.