Danuta Szaflarska. Jej czas

Sto lat złożonego życia, podczas którego nieustannie pulsowała kariera, a historia wielokrotnie zmieniała swój bieg, to opowieść o Danucie Szaflarskiej. Zachwycająca swoją urodą, inteligencją i talentem, mimo że, jak twierdził Aleksander Zelwerowicz, miała oczy zbyt małe jak na aktorkę. Jednak potrafiła to obrócić na swoją korzyść - przed kamerą zawsze miała je szeroko otwarte, gotowe na szybkie zmiany świata wokół niej. Jej dzieciństwo w Galicji, choć należące do XX wieku, przypominało raczej XIX-wieczny świat. W przedwojennej Warszawie młoda adeptka sztuki aktorskiej krążyła po salonach literackich i muzycznych, by potem, w Wilnie w czasie wojny, zadebiutować i przetrwać horrors kolejnych okupacji. Znów w Warszawie przeżywała wydarzenia, które później odtworzyła w "Zakazanych piosenkach", filmie, który po wojnie przyniósł jej sławę i uznanie jako gwiazdy. Jej kariera toczyła się poprzez mniejsze i większe role w teatrze oraz na scenie historii PRL. Ponownie triumfowała w późniejszych latach, współpracując z reżyserami takimi jak Dorota Kędzierzawska czy Grzegorz Jarzyna, udowadniając, że była nie tylko gwiazdą, ale prawdziwie wybitną aktorką.