Daliśmy radę, chłopaku. Wspomnienia

Anthony Hopkins, będący jednym z ikon kina, od ponad sześćdziesięciu lat zachwyca widzów swoimi wybitnymi kreacjami. Jego wspomnienia są pełne szczerości i emocji, pozwalając lepiej zrozumieć, jak kształtowała się jego złożona osobowość. Hopkins przyszedł na świat w Port Talbot, niewielkim mieście przemysłowym w Walii. Dorastał podczas wojny i kryzysu, w otoczeniu mężczyzn, którzy niechętnie okazywali uczucia. W szkole radził sobie słabo, przez co często był skreślany przez otoczenie jako chłopiec bez przyszłości. Przełomowym momentem okazało się dla niego obejrzenie adaptacji Hamleta z 1948 roku – zapaliła w nim iskrę, która naprowadziła na ścieżkę aktorstwa.Opisując swoją karierę, Anthony Hopkins ujawnia, jak kluczowe były dla niego różne role i wydarzenia. Za sprawą monologu Jaga z Otella dostał się do prestiżowej Royal Academy of Dramatic Art, w której jednym z opiekunów był sam Laurence Olivier. Już jako dziecko natrafił na Richarda Burtona w domu nauczycielki rysunku, ale znacznie później spotkał się z nim na teatralnej scenie. W kreacji w Królu Learze zainspirował się stoickimi postawami swojego ojca i dziadka.Życie osobiste Anthony'ego było pełne wzlotów i upadków. Jego zmagania z alkoholem doprowadziły do rozpadu dwóch pierwszych małżeństw i skomplikowały relacje z jedynym dzieckiem. Jednak walka z uzależnieniem zakończyła się dla niego sukcesem, od niemal pięćdziesięciu lat trwa w trzeźwości. Podobnie jak wielu członków jego rodziny, zmaga się z potrzebą samotności, co utrudnia mu nawiązywanie bliskich relacji. Rozmyśla też o śmiertelności, przygotowując się do poznania tego, co jego ojciec nazywał Wielką Tajemnicą.Przez całe życie towarzyszy mu zdjęcie trzyletniego Tony’ego, pamiątka z dzieciństwa, które przypomina o drugiej szansie na szczęście, popełnionych błędach i nadchodzących możliwościach. Dziś, z perspektywy czasu, patrząc na tę fotografię, sir Anthony z dumą konstatuje, że wspólnie osiągnęli sukces.