Bierut. Kiedy partia była bogiem

Bolesław Bierut, postać o wysmukłej i silnej budowie, mierzył 1,65 m wzrostu. Ciemnoblond włosy były gęste i miękkie, twarz zdrowa i okrągła, czoło średnich rozmiarów. Niebieskie oczy miały normalny wygląd, a wąskie usta nie wyróżniały się niczym szczególnym. Z uzębienia brakowało mu trzech zębów, miał dwie złote plomby, a postawa i chód były proste i zwyczajne. Mówił w sposób normalny, a jego głos charakteryzował się niskiem tonem. Wykształcenie ograniczało się do umiejętności czytania i pisania. Tak właśnie opisano Bieruta w aktach z lat trzydziestych, podczas gdy Aleksander Wat wspomina go jako osobę mającą trochę „fryzjerski” sposób bycia.Bierut nie wyróżniał się niczym szczególnym, wiodąc raczej przeciętne życie w cieniu czołowych liderów Komunistycznej Partii Polski. Przeżył stalinowską czystkę dzięki pobytowi w więzieniu. Piotr Lipiński wnikliwie przedstawił jego portret, opierając się na rozmowach z ostatnimi żyjącymi świadkami. Opisał drogę Bieruta do prezydentury, jego przedwojenną i wojenną aktywność, proces przejęcia władzy przez komunistów oraz konflikt z Władysławem Gomułką, a także inne kluczowe postacie polskiej historii XX wieku.