Biblioteka Narodowa. Wybór poezji

Dwadzieścia lat po śmierci Zbigniewa Herberta jego poezja nadal jest przedmiotem zainteresowania literaturoznawców i źródłem twórczej inspiracji. Jego nazwisko, związane z utworem Struna światła, stawiane jest obok najwybitniejszych poetów drugiej połowy XX wieku, a jego prace nieustannie trafiają do przekładów, wydawnictw i czytelników na całym świecie. Głęboka więź z antykiem nadaje poezji Herberta wymiar uniwersalności, a jednocześnie charakteryzuje się ona formalną powściągliwością i surową dyscypliną. Ironia, będąca artystycznym posunięciem oraz życiową filozofią, komplikuje z pozoru prostą i jednoznaczną wymowę jego wierszy. Wstęp i opracowanie Małgorzaty Mikołajczak stanowią doskonałe wprowadzenie w bogaty świat twórczości Herberta, pomagając zgłębiać kluczowe motywy i tematy jego liryki. Odkrywanie poetyckiego uniwersum Herberta ujawnia, że jego rzeczywistość nie jest jedynie prostym zestawieniem czarno-białych barw; tu miejsce znajduje się na odcienie szarości, które były jego ulubionym kolorem. Herbertowski świat nie zna też nieskazitelnych bohaterów, jak zauważa badaczka. Kiedy wczytujemy się w jego poezję i prozę z tej perspektywy, odkrywamy nowe, mniej znane warstwy twórczości. W Roku Herberta obecność tego tomu jest niezastąpiona.