Bezludna wyspa

Poniższa publikacja stanowi kompendium prac Gillesa Deleuze'a, zebranych z różnych źródeł wydanych w latach 1953-1974, obejmujących okres od jego debiutanckiego dzieła "Empiryzm i subiektywność" aż po zażarte dyskusje dotyczące wydania "Anty-Edypa", napisanego we współpracy z Flixem Guattarim. Tom zawiera artykuły, zapisy konferencji, przedmowy, wywiady i wykłady, które nie były dotąd publikowane w formie książki przez Deleuze’a. Autor postawił jedynie dwa warunki dotyczące zawartości: brak tekstów sprzed 1953 roku i brak dzieł opublikowanych po jego śmierci lub pochodzących z niedokończonych rękopisów. Czytelnik znajdzie tu pewne trudno dostępne wcześniej materiały, rozproszone w różnych czasopismach i antologiach, które teraz są zebrane w jednym miejscu, oferując wgląd w rozwój myśli Deleuze'a w tym okresie.Książka odnosi się do mitologii, posługując się metaforą bezludnej wyspy jako ideą dla nowego początku. Robinson, mimo swoich niepowodzeń, wskazuje, że kluczem jest uprzednie zgromadzenie pewnych zasobów. W przypadku Zuzanny, kluczowy jest moment odseparowania. Oba te przypadki obrazują potrzebę odnalezienia mitologicznej czystości i powrotu do wyobrażeniowej energii, która przekształca bezludną wyspę w model duszy zbiorowej. Na tej wyspie tworzenie nie jest początkiem, lecz początkiem na nowo – wyspa staje się wtórnym źródłem, miejscem rekonstrukcji wszystkiego, co było na początku. Proces tworzenia świata w tej koncepcji przebiega w dwóch etapach: narodzin i ponownych narodzin, gdzie katastrofa tylko podkreśla potrzebę tego drugiego aktu jako nieodłącznej części cyklu.W mitologicznym kontekście, wyspa niegdyś odosobniona przez wodny pierścień, staje się miejscem, gdzie mogły powstać żeńskie wspólnoty, jak te związane z Kirke czy Kalipso. Pierwsze narodziny stanowiły sferę bogów i par, natomiast nowe narodziny zaczynają się wraz z jajem – macierzyństwo na wyspie staje się aktem partenogenezy. Tak bezludna wyspa przeobraża się w świętość, której natura oznacza ciągły powrót do początku. Z perspektywy czasu, wszystko to, co reprezentuje bezludna wyspa, jest wyrazem wcześniejszych, często już zapomnianych i głębokich aspektów naszej rzeczywistości. Taki nowy początek wiąże się nie z tworzeniem, ale z odtwarzaniem, z rewitalizacją tego, co już istniało, odpowiadając na wezwanie do rekonstrukcji tego, co uległo zniszczeniu.