Horacy - sylwetka autora

Kwintus Horacjusz Flakkus jest uważany za jednego z najważniejszych rzymskich poetów, a jego twórczość w czasach cesarza Augusta przewyższał popularnością tylko Wergiliusz. Horacy stworzył 162 dzieła poetyckie, które składają się na 7816 wersów, podzielonych na cztery zbiory: Eposy, Satyry, Ody i Listy. Jego poezja przez wieki była ceniona za perfekcyjne połączenie formy i bogactwo treści, obejmujące zarówno lekkie tematy, jak poezja biesiadna czy erotyczna, jak i poważniejsze kwestie filozoficzne, moralne, polityczne oraz retoryczne, szczególnie wyrażone w „Sztuce poetyckiej”, pierwszym podręczniku teorii literatury napisanym po łacinie.

Horacy pochodził z niższych warstw społecznych południowej Italii, był synem wyzwoleńca, a jego życie charakteryzowała złożona ścieżka – od młodego oficera walczącego po stronie Marka Brutusa przeciw Oktawianowi, po dojrzałe lata, kiedy wspierał reformy i programy Augusta. Jego utwory znane są z dogłębnych refleksji moralnych, poruszających tematy takie jak nieuchronność śmierci czy wartość życia opartego na umiarze i rozumie. Uniwersalizm jego emocji i ich wyrazu uczyniły go jedną z kluczowych postaci europejskiej tradycji literackiej. Marek Waleriusz Probus w drugiej połowie I wieku przygotował pierwsze krytyczne wydanie pełnej twórczości Horacego, które przetrwało w ponad 250 rękopisach, najstarsze z których pochodzą z VIII i IX wieku, a jego znaczenie trwa nieprzerwanie od czasów Cesarstwa Rzymskiego poprzez średniowiecze i renesans aż do współczesności.