Artful

“Artful”

“Lepiej żałować, że coś się zrobiło, niż że się nie spróbowało.”

[współpraca reklamowa @wydawnictwoale]

💫
Ona chciała tylko spełnić marzenia.
On… upadł na samo dno.

Kiedy spojrzenie staje się szkicem, a dotyk - inspiracją.

“Sprawiłaś, że nie chcę się poddawać.”

Hazel to postać, którą od razu polubiłam. Może to przez słabość do rudowłosych? Sama nie wiem.
Nie zmienia to faktu, że była sympatyczna. Prawdziwa. Naturalna. No i… rzecz jasna - niepasująca do świata mody według niektórych.

Jean-Pierre. Projektant. Człowiek-legenda, który na chwilę upadł. Sądziłam, że będzie wyniosły, chłodny, z tym typowym „ą ę”, a jednak… nie. To mężczyzna ceniący spokój i prywatność. Mający własne zasady i serce.

Muza i artysta się spotkali.

Delikatni, a jednocześnie pełni emocji.
Bez przypadkowych spojrzeń.
Bez przypadkowych gestów.
Miłość, która powstała na moich oczach.

On uczy ją wiary we własną wartość.
Ona przypomina mu, że pasja może rodzić się z czułości.

Jedyne, co nie do końca mi pasowało, to wątek toksycznego przyjaciela. Nie wiem, może to kwestia moich preferencji, może po prostu mam uraz. Ale! Muszę przyznać, że emocje, które wywołał ten wątek - były. A skoro mną telepało, to chyba się udało.

Uwielbiam całą serię, mimo drobnych niedoskonałości.
To seria pozbawiona toksyczności między głównymi bohaterami.
Pisana z klasą, czułością i subtelnością. Bez wulgarności.

O sztuce.
O pięknie.
O inspiracji.
O odwadze bycia sobą.
O walce o siebie.
O tym, by dostrzec w sobie piękno.
I o tym, że każdy z nas zasługuje, by być czyjąś muzą… nawet własną.

Hazel bardzo polubiłam, to ciekawie wykreowana bohaterka, która pragnie podążać za marzeniami, ale jednak przy drugim głównym bohaterze wypada troszkę słabiej bo jak dla mnie to on zbiera całą uwagę.

Jego pasja została pięknie przedstawiona, sam bohater jest pełen kontrastów i masy cech, które mnie zaskoczyły. Jego relacja z Hazel jest pełna napięcia, tak wielu emocji, że czuć to na każdej stronie tej książki. Chemia była niesamowita tak jak ich relacja, skomplikowana ale hipnotyzująca.

Czasami podchodziło mi to już w lekką obsesję, ale podobała mi się ta książka. Mimo, że momentami mi się troszkę dłużyła bo ma ponad 450 stron ale i tak uważam, że była bardzo dobra i czytało się ją bardzo płynnie i szybko.

Pióro autorki jest bardzo charakterystyczne i czuć było, że to jej dzieło, ale pokazała, że potrafi oddać klimat tworzenia w taki w sposób że na poważnie rozważałam, czy sama nie jest artystką bo umiała oddać postrzeganie tego świata w taki sposób, że wydawało mi się to bardzo realne.