Aporetyczna nieśmiertelność. Esej o Fedonie, śmierci i nowoczesnym podmiocie

Współczesna wizja człowieka stawia go wobec śmierci, traktując ją jako niezwykle traumatyczne doświadczenie. Śmierć, będąca granicą ludzkiej egzystencji i indywidualności, od strony metafizycznej postrzegana jest jako coś absolutnie nieakceptowalnego, co wzbudza w nas głęboki lęk i przerażenie. W kontekście nowoczesnego indywidualizmu obserwujemy próby łagodzenia tego strachu. Manifestują się one poprzez różnorodne strategie, takie jak popkulturowe wypieranie w postaci konsumpcyjnego hedonizmu przedstawianego jako "życie wieczne", czy też wierzenia o dalszym, indywidualnym bycie po śmierci. W tym kontekście warto odnieść się do Platona i jego dzieła "Fedon". Chociaż "Fedon" powstał wiele wieków temu, jego treść zaskakująco rezonuje z współczesnością, dostarczając aktualnych refleksji na temat życia i śmierci. W kontekście dzisiejszej krytyki nowoczesności możemy czytać go jako dzieło nie tylko aktualne, ale wręcz (po)nowoczesne, które w błyskotliwy sposób dekonstruuje związek między indywidualizmem a strachem przed śmiercią. "Fedon" ukazuje także pragnienie znalezienia niekończącego się życia albo w wymiarze religijnym, albo poprzez nieustanne poszukiwanie intensywnych doznań i przyjemności.