Żydzi i Polacy 1918–1955. Współistnienie – zagłada – komunizm

Książka stanowi kronikę wydarzeń analizowanych z naukowego punktu widzenia przez Autora, który sprzeciwia się stereotypowemu utożsamianiu wszystkich Żydów z tzw. żydokomuną, popularnemu wśród Polaków. Jednocześnie, Autor skutecznie podważa teorię części żydowskich środowisk, która sugeruje polską współodpowiedzialność za Zagładę podczas II wojny światowej. W swoim dziele prezentuje Polaków i Żydów jako dwa odrębne zbiory jednostek, które cierpią przez jakiekolwiek negatywne uogólnienia dotyczące ich narodów. We wstępie Autor podkreśla konieczność odróżnienia społeczeństwa żydowskiego od komunistów, szczególnie tych o żydowskim pochodzeniu. Zauważa również, że porównywanie polskiego antysemityzmu do hitleryzmu jest niewłaściwe. Praca Chodakiewicza jest uznawana za pionierską, ponieważ przed jej publikacją brakowało rzetelnej analizy relacji polsko-żydowskich sprzed, w trakcie i po II wojnie światowej. Imponująca liczba przypisów odzwierciedla ogromny wysiłek badawczy, jaki Autor włożył, przeszukując archiwa zarówno w USA, jak i w Polsce oraz studiując setki źródeł literatury przedmiotu. Książka szokuje swoim naturalizmem. Z naukową precyzją odkrywa fragmenty wspólnej historii Polaków i Żydów, które niekiedy obie strony chciałyby wymazać z pamięci. Dzięki temu stanowi rzetelną podstawę do autentycznego dialogu pomiędzy naszymi narodami, wolnego od hipokryzji i mającego na celu prawdziwe zrozumienie.