Życie zastępcze

W drugiej odsłonie dyptyku "Maszyna do pisania" Roman Ciepliński podejmuje literacką grę na poważnie, mierząc wysoko. Jego dzieło wyrasta zarówno z innych literackich utworów, jak i z samego życia. Autor wdaje się w pasjonującą dyskusję z takimi gigantami jak Platon, Sofokles, Nietzsche, Durrell czy Witkacy. Ciepliński prowadzi jednak tę debatę nie w zaciszu akademickim, lecz z perspektywy codziennego doświadczenia, z samego serca trudnej i osobistej sprawy rozwodowej.Narrator historii jest jakby zakorzeniony w rzeczywistości, próbując zrozumieć, co doprowadziło go do punktu krytycznego i jakie z tego wypływają wnioski. Śledztwo, które prowadzi we własnej sprawie, każe mu zadawać kluczowe pytania o naturę miłości, męskości i kobiecości. To pytania, które nurtują intelektualistów analizujących dynamicznie zmieniający się świat, przyspieszony przez pandemię koronawirusa, która stanowi istotny kontekst opowieści Cieplińskiego.Choć opowieść jest pełna goryczy, jednocześnie czerpie z przekonania, że sens życia oraz świata może zostać odkryty i zrozumiany. Literatura, pomimo swoich ograniczeń, pozostaje najskuteczniejszym narzędziem do zgłębiania rzeczywistości.