Życie po samobójstwie

Przeżyć własną śmierć, a potem zetknąć się z kolejnymi trudnościami - brzmi jak coś z pogranicza realiów nieprawdopodobnych. Wyobraź sobie, że Quentin Tarantino przenosi na ekran nieodkryty dotąd pamiętnik Henryka Sienkiewicza, podczas gdy w tle rozbrzmiewa rockowe solo. Brzmi surrealistycznie? Posłuchaj więc tego. Nasz bohater, pisarz z przerośniętym ego, doświadczył czegoś niezwykłego: przetrwał własną próbę samobójczą. Ironia losu sprawiła, że otrzymał drugą szansę, której wcale nie oczekiwał. Mimo to, postanawia ją wykorzystać, wprowadzając się w wir poszukiwań sensu życia. Odrzuca zgiełk wielkiego miasta i zbyt wygórowane ambicje, by rozpocząć śmiałą podróż do wnętrza ludzkiej natury. Zamiast typowego traktatu filozoficznego, otrzymujemy narrację pełną czarnego humoru i barwnych parodii. Bohater kroczy przez życie z energią niełatwej odysei, niemal jak gwiazda rocka na odwyku, posługując się ciętym językiem i sprytnymi ripostami. W tej opowieści ożywają nasze najskrytsze marzenia, lęki, gniew i nadzieje. To historia o człowieku, który odnajduje siebie w miejscach, o których wcześniej nawet nie myślał. "Życie po samobójstwie" to literacka eksploracja, która rozbraja nasze emocje i aspiracje, stając się zarówno opowieścią dla tych, którzy są pewni siebie, jak i dla tych zmagających się z beznadzieją, uświadamiając, że wszelkie obciążenia można z siebie zrzucić.