Życie jest realne tylko wtedy, gdy „Ja jestem”

Moja najnowsza książka jest próbą podzielenia się z ludźmi podobnymi do mnie tajemnicami, które dotąd były przede mną ukryte, a które dotyczą wewnętrznego świata człowieka. Słowa te napisał Georgij Iwanowicz Gurdżijew 6 listopada 1934 roku. Przez kolejne miesiące całkowicie skupił się na przygotowaniach materiału do trzeciej części swojej pracy zatytułowanej „Życie jest realne tylko wtedy, gdy 'Ja jestem'”. Jednak nagle, 2 kwietnia 1935 roku, zaniechał pisania. Książka ta zawiera szkice i fragmenty, które są jedynie wstępem do tego, co Gurdżijew chciał zaprezentować. Jego celem było wywołanie w czytelniku realistycznego wyobrażenia o prawdziwym świecie, wolnym od fantazji. Gurdżijew kieruje swoją uwagę na współczesnych ludzi, często borykających się z poczuciem niespełnienia i brakiem sensu w życiu. Podpowiada im ścieżkę, która nie oddziela ich od świata, lecz przez niego przebiega – uwzględniając wszystkie sprzeczności i przeciwstawne siły. Georgij Iwanowicz Gurdżijew, uważany za jednego z najwybitniejszych mistyków XX wieku, urodził się około 1870 roku w Armenii, a zmarł w Paryżu w 1949 roku. Między 1894 a 1912 rokiem podróżował po Azji i Bliskim Wschodzie, poszukując prawdy o człowieku poprzez prastare tradycje. W 1913 roku osiedlił się w Moskwie, ale po rewolucji bolszewickiej przeniósł się na Kaukaz, do Konstantynopola, a w końcu do Francji, gdzie w 1922 roku założył Instytut Harmonijnego Rozwoju Człowieka. Po poważnym wypadku samochodowym w 1924 roku, Gurdżijew skoncentrował się na pisaniu trójczęściowej serii prac. Pierwsza część, „Opowieści Belzebuba dla wnuka”, została opublikowana zaraz po jego śmierci. Drugi tom, „Spotkania z wybitnymi ludźmi”, pojawił się kilka lat później, ale trzecia część nigdy nie została ukończona.