Zośka od miłości

To moje drugie spotkanie z twórczością Anny Kasiuk na kartach książki i jednocześnie pierwsze spotkanie z autorką w rzeczywistości. Rozmowa podczas Festiwalu Książki w Opolu zaowocowała zakupem powieści, która okazała się wyjątkowo bliska mojemu sercu.
Jako położna z zainteresowaniem sięgnęłam po historię, która w tak trafny sposób opisuje realia mojego zawodu – wraz z całym jego emocjonalnym ciężarem, odpowiedzialnością, radościami i trudnościami. Kiedy podczas spotkania autorskiego autorka dowiedziała się o moim zawodzie, powiedziała z uśmiechem: „Nie boję się, pisałam tę książkę przy współpracy z dwiema położnymi.” Po lekturze nie mam najmniejszych wątpliwości, że były to słowa prawdziwe.
To, co często określamy potocznie jako „to, co dzieje się w socjalu”, rzeczywiście znajduje swoje odzwierciedlenie na kartach tej powieści. Każda strona niesie w sobie fragment codzienności, z którą wiele z nas mierzy się każdego dnia. Autorka pokazała nie tylko zawód położnej, ale przede wszystkim człowieka stojącego za tym zawodem.
Chciałabym, aby każda z nas była jak Zośka – pełna empatii, siły i zrozumienia. Jednocześnie bardzo cenię moment, w którym bohaterka przypomina, że „położna też człowiek”. To zdanie wybrzmiewa szczególnie mocno i trudno się z nim nie zgodzić.
„Zośka od miłości” niesie przesłanie, nad którym warto zatrzymać się na dłużej. Moim zdaniem jest to książka nie tylko o kobietach, ale przede wszystkim dla kobiet. Nigdy nie przypuszczałam, że literatura o takiej tematyce tak bardzo mnie poruszy. Zaskoczyła mnie, wzruszyła i skłoniła do refleksji.
To była bardzo dobra czytelnicza decyzja. Polecam tę książkę z całego serca – zarówno kobietom związanym z położnictwem, jak i wszystkim, którzy chcą lepiej zrozumieć świat kobiet, macierzyństwa i ludzi towarzyszących im w najważniejszych momentach życia.