Znowu mieliśmy iluzję, że żyjemy

W zbiorze dzienników i pamiętników zebranych w tym tomie przedstawione są dramatyczne przeżycia Żydów z dystryktu Galicja Generalnego Gubernatorstwa. Relacje te pochodzą od młodych osób, które doświadczyły na własnej skórze burzliwych wydarzeń tamtego okresu. Rózia Wenger, mająca 26 lat w chwili wybuchu wojny niemiecko-sowieckiej, oraz Elza Binder i Szymon Strassler, oboje w wieku 21 lat, wraz z zaledwie 9-letnim Jerzym Urmanem były świadkami pogromów. Straciły bliskich w pierwszych masowych egzekucjach, walczyły o przetrwanie w gettach i ukrywały się.Galicja Wschodnia stała się miejscem niezwykle brutalnych wydarzeń związanych z Zagładą, gdzie nie było mowy o okresach spokoju jak w innych częściach Generalnego Gubernatorstwa. Wpis Rózi Wenger, która po deportacji 15 tysięcy lwowskich Żydów do Bełżca w marcu 1942 roku odczuwała tylko iluzję bezpieczeństwa, podkreśla beznadziejność sytuacji. Mimo posiadania przez jej rodzinę ważnych dokumentów zatrudnienia, co teoretycznie poprawiało ich szanse, Rózia zdawała sobie sprawę z chwilowości tego bezpieczeństwa. Każdy kolejny dzień mógł przynieść nowe zagrożenie.Historie te oddają atmosferę życia na krawędzi, gdzie każdy moment był czasem niepewności, pełnym iluzji i tymczasowości. Autorzy, będąc nieustannie w obliczu niebezpieczeństwa, doświadczali przerw między tragediami jako czegoś nierealnego, chwilowej ulgi przed kolejnym wybuchem nieuchronnego wulkanu tragedii.