Zmierzch wszelkiej myśli

Emil Cioran, urodzony w 1911 i zmarły w 1995 roku rumuński filozof, spędził większość swojego życia w Paryżu, gdzie pod koniec lat trzydziestych XX wieku przyjął francuską tożsamość intelektualną. W okresie po II wojnie światowej zdecydował się całkowicie przejść na pisanie w języku francuskim. Ta wyjątkowa książka została jednak pierwotnie napisana w języku rumuńskim w 1940 roku, a jej francuskie tłumaczenie, „Le Crépuscule des pensées”, ukazało się dopiero w 1991 roku. Ze względu na problematyczną jakość tego przekładu, obecne wydanie stanowi nowe tłumaczenie z oryginalnej wersji rumuńskiej, „Amurgul gândurilor”. Wcześniejsze wydanie polskie, opatrzone nieco mylącym tytułem „Zmierzch myśli”, bazowało na słabym tłumaczeniu francuskim. Dodatkowo, słowo „myśli” w tytule odnosi się do drugiej osoby liczby mnogiej. Cioran podąża śladami starożytnych myślicieli, pisząc o „Zmierzchu” jako początku — momentu, w którym umieranie rozpoczyna się wraz z narodzinami. Ten zbiór aforyzmów i refleksji pulsuje miłością do życia, ukazywaną poprzez symbol róży, i poszukiwaniem sensu w świecie z definicji pozbawionym znaczenia, co wyraża motyw krzyża. Ta dialektyka i sprzeczność przepajają Ciorana twórczość, szczególnie wyraźną w jego wczesnych dziełach. „Duch to materia podniosła do stanu cierpienia” — w jego twórczości róża życia przekwita chorobą, a muzyka jest mechanizmem, który kształtuje naszą duszę. W swoich młodzieńczych latach, kiedy cierpiał na bezsenność, Cioran przemierzał noc w poszukiwaniu odpowiedzi, anestezując ból istnienia.