Zima, by się nie zakochać

Odkąd przeczytałam „𝐹𝒶𝓌𝑜𝓇𝓎𝓉ó𝓌” — których kocham całym sercem — poszukuję książek z motywem łyżwiarstwa. Poprzedni tom serii 𝒫𝑜𝓇𝓎 𝓇𝑜𝓀𝓊 niekoniecznie przypadł mi do gustu, ale gdy tylko zobaczyłam, że „𝓩𝓲𝓶𝓪, 𝓫𝔂 𝓼𝓲ę 𝓷𝓲𝓮 𝔃𝓪𝓴𝓸𝓬𝓱𝓪ć" skupia się właśnie na łyżwiarstwie, nie mogłam się doczekać żeby ją przeczytać.

Nie wiedziałam czego się spodziewać, zwłaszcza że 𝒥𝑒𝓈𝒾𝑒ń była tomem łączącym w sobie zagadkę kryminalną i romans. Tutaj natomiast fabuła skupia się głównie na wątku romantycznym. Od razu muszę zaznaczyć, że podobnie jak przy poprzednim tomie, moim zdaniem kategoria wiekowa powinna być nieco wyższa.

Jeśli chodzi o głównych bohaterów, Lily i Oriona, byli dla mnie po prostu okej — nic więcej, nic mniej. Nie wyróżnili się niczym szczególnym, ich konflikt wydawał mi się trochę naciągany, a sama relacja nie wciągnęła mnie na tyle, żebym naprawdę się w nią zaangażowała.

Motyw łyżwiarstwa to zdecydowanie element, który najbardziej podobał mi się w całej fabule bo rzeczywiście jest go sporo. Natomiast…moim największym problemem, zarówno z tym tomem, jak i z poprzednim, jest absurdalność niektórych wydarzeń oraz ich mała wiarygodność. Pewne rzeczy po prostu się tu nie kleją, co moim zdaniem odbiera fabule na jakości.

Trafiłam na tę książkę w momencie, gdy niespecjalnie miałam ochotę na czytanie czegokolwiek, dlatego uważam, że to idealna historia, by się wkręcić i przeczytać ją na raz. Niestety bohaterowie nie zostaną ze mną na dłużej, ale mimo wszystko całkiem dobrze się bawiłam.