Zgiń, kochanie (wydanie filmowe)

Po narodzinach dziecka młoda kobieta, mieszkająca na ustroniu wraz z mężem, staje przed trudnym wyzwaniem, jakim jest konfrontacja z własnymi demonami: poczuciem osamotnienia, depresją po porodzie, lękiem o maleństwo oraz nieokiełznaną kobiecością i trudnym do poskromienia popędem seksualnym. Podczas nocnych godzin, gdy sen nie przychodzi, zastanawia się, czy poprzez narodziny dziecka utraciła swoją tożsamość, a także czy zdoła odzyskać dawną swobodę. Ta krótka, lecz niezwykle silna opowieść trafnie oddaje sedno zawiłego i skomplikowanego przeżycia, jakim jest początek macierzyństwa – często różniącego się od zakładanych wyobrażeń, zarówno kobiecych, jak i męskich. To opowieść przesycona erotyzmem i histerią, ujawniająca najprostsze aspekty życia. Kiedy bohaterka stale balansuje pomiędzy rzeczywistością a snem, między depresją a walką, pożądaniem a biernością, nic nie wydaje się pewne. Historię tę można interpretować jako senną wędrówkę, ludzkie upadki czy podróż przez rolę matki, żony, a przede wszystkim kobiety. Jest to opowieść duszna, oniryczna, gdzie elementy niczym z twórczości Lyncha prowadzą nieustanny dialog z rzeczywistością, a magii dostrzec mogą jedynie ci, którzy stanęli na krawędzi szaleństwa. Georgina Gryboś z "Literackiej Kavki" określa ją jako portret macierzyństwa, namiętności i psychicznych rozterek, który porusza do samego rdzenia. Także "Kirkus Reviews" podkreśla jej przenikliwość.